γεωμετρία

 

Λοιπόν τώρα θα μάθω γεωμετρία… όλες οι γνώσεις θα έρθουν με μιας να κοιμηθούν στο καθαρό μου κρεβάτι… ο χρόνος έχει κάνει στροφή προς τα δω … ένα απόλυτο τώρα απειλεί το μέλλον.. ακυρώνει το παρελθόν… δεν έχω άλλη επιλογή…πρέπει να μάθω γεωμετρία.. γιατί όσο είμαι εδώ κάτω θα πρέπει να τηρώ τους κανόνες..

Κι εσύ καλέ μου φίλε, θα πρέπει να καταλάβεις ότι οι κανόνες έχουν μείνει πια.. το παιχνίδι έχει τελειώσει… σε λίγο όλοι θα στριμωχτούμε στα αποδυτήρια να φορέσουμε καινούργιες φόρμες.. αυτές του νικητή… όταν τα παιχνίδια τελειώνουν οι αθλητές  γιορτάζουν, άλλοι το θρίαμβο και άλλοι την ήττα…. γιατί και η ήττα νίκη είναι φίλε μου.. νίκη κόντρα στην απάθεια, στην αδιαφορία.. στην απραξία… μόνο νικητές λοιπόν θ έχει σε λίγο αυτό το παιχνίδι που κανείς εδώ δεν ξέρει σε ποιο βωμό είναι αφιερωμένο… να γιατί αιώνες τώρα τιμούν τους αθλητές και δη τους ηττημένους… γιατί αυτοί φίλε μου αγωνίστηκαν χωρίς ντόπα.. μόνο για τον αγώνα… ενώ ο νικητές είχαν μια άλλη επαφή με την ελλανόδικο… θα μου πεις φρόντισαν να μάθουν τους κανόνες.. θα σου πω ναι.. αλλά το παιχνίδι δεν είναι και το ευκολότερο…

Ο γνώστης της γεωμετρίας αγωνίζεται από άλλη αφετηρία σκάλες μπροστά από τον αθώο πρωτόβαλτο στο παιχνίδι.. μήπως δεν έπρεπε κύριοι της επιτροπής να μας βάλετε όλους στην ίδια κούρσα; Μήπως είναι άδικη η κούρσα αυτή για τους καινούργιους; Τους άμαθους;  

Αλήθεια δεν ξέρω πόσο μακριά φτάνει η μικρή μου ζωή και ποιο κομμάτι της ύπαρξής μου παίζω τώρα.. σίγουρα δεν έμαθα γεωμετρία.. δεν έμαθα, τύπους γραμμές, γωνίες με ονόματα … θεωρήματα…

.. έμαθα μόνο να αγαπώ .. κι αυτό δεν το ‘μαθα .. το χα … κι ήταν φορές που θέλησα να το ξεμάθω.. να το βγάλω από πάνω μου… γιατί με διέλυε με  σκότωνε με αφάνιζε όμως δεν έφευγε.. μου ‘λεγε .. κράτα.. μια ακόμα ανηφόρα και η μεγάλη απάτητη κορυφή των λογισμών της ψυχής, της ύπαρξης, θα γράφει σε λίγο το όνομά σου.. όχι το γήινο… αυτό αλλάζει .. κάθε ζωή και καινούργιο.. για το άλλο λέω .. το παλιό , το μόνιμο.. που εδώ δυστυχώς δεν θυμάσαι….

λοιπόν.. ποιο το κέρδος φίλε μου είχες απ αυτό το παιχνίδι.. έκανες απολογισμό… έβαλες κάτω τα καλά και τα σκάρτα… η θα ξανακάνεις τον κόπο…

Αγάπησες; Τρελάθηκες; Παθιάστηκες; Πέθανες; Αναστήθηκες ;

Αν ναι είσαι δικός μου..

..Και εγώ από ανάσταση έρχομαι σε κόσμο ξένο πια.. που δεν θέλει να θυμηθεί… που φοβάται να χαλάσει το γαλάζιο του όνειρο της ουτοπίας.. που ολοένα και φεύγει απ τον ορίζοντά μου.. δεν μπορώ πια να συνεννοηθώ.. όλα μου φαίνονται διαφορετικά… οι κανόνες έχουν αλλάξει και η γεωμετρία δεν είναι πια  τόσο δύσκολη..

δύσκολος πια είναι ο φοβισμένος μου φίλος ο ειρωνικός μου σύντροφος ο ηττημένος ταγός της παλιάς μου πίστης, ο χαμένος στο εγώ του διπλανός μου..

αυτό είναι φίλε μου το σκηνικό  μιας θλιβερής κοινωνίας λίγο πριν το τέλος..  αυτό δεν το είπε κανείς, κανείς δεν το ομολόγησε, όμως ναι λίγο- λίγο τα μηνύματα έρχονται ακρυπτογράφητα και ολοένα πιο καθαρά.. για αυτό που εμείς εδώ κάτω λέμε μέλλον και οι άλλοι απάνω .. τώρα…

έρχονται τα μηνύματα . για τη γνώση που για να τη βρεις πρέπει να πέσεις και να σηκωθείς ουκ ολίγες φορές και κει που νόμιζες ότι την έχεις.. ξαφνικά ξαναπέφτεις φαρδύς πλατύς στο πανάκριβο πεζοδρόμιο της οδού Σταδίου ένα απόβραδο που περπατούσες αμέριμνος ευτυχής ήρεμος γεμάτος σφυρίζοντας το η ζωή είναι όμορφη..  ξαναπέφτεις γιατί δεν την έμαθες καλά τη γεωμετρία … παρότι είναι ευκολότερη, κάτι πάντα θα σου ξεφεύγει όσο πατάν τα πόδια σου γη.. πάντα κάποια γωνία θα έχεις ονοματίσει με λάθος γράμμα… κι ας σου λένε ,μέσα σου οι καλοί σου εκείνοι παντοτινοί φίλοι : « πας καλά, προχώρα  και μη το βάζεις κάτω.…»

πάντα λοιπόν κάτι θα σου έχει ξεφύγει από εκείνα που θέλουν οι φίλοι να είναι στη θέση τους για να δουλέψει η γεωμετρία , για να σταθούν σωστά οι γωνίες και να μη σκοντάφτεις κάθε φορά που νοιώθεις την απόλυτη ευτυχία την απόλυτη ισορροπία, την απόλυτη ένωση με Εκείνο που βρήκες επί τέλους , μετά από αιώνων ψάξιμο…

πάντα κάτι θα σου ‘χει ξεφύγει και εκεί που λες το χω αγκαλιά και βρήκα το χημικό του τύπο και κανείς δεν μου το παίρνει… εκεί έρχεται ο απρόσμενος εκείνος γειωτής θεός που σε θέλει σε νάρθηκα για να τον νοιώσεις στο πετσί σου και για να  σε νοιώσει μέσα στο ρόλο σου … χωρίς να πετάς χωρίς να κάνεις όνειρα χωρίς να φαντάζεσαι άλλο απ αυτό που αυτός σεβόμενος την ελεύθερη επιλογή σου , σε σπρώχνει ευγενικά να επιλέξεις.. ελεύθερα να περάσεις ένα ευτυχισμένο διάστημα μαθήματος μέσα στον φανταιζί σου νάρθηκα…. για να εμπεδώσεις τη γεωμετρία… γιατί φίλε μου δεν την έμαθες όσο ήθελε ο γειωτής θεός να τη μάθεις … και αν δε μάθεις , φίλε μου καλή γεωμετρία, δεν παίρνεις πτυχίο, δεν αποφοιτάς, θα ξαναπεράσεις απ την εξεταστική, με τον κηδεμόνα σου ξανά και ξανά, μέχρι να μάθεις να πετάς με τα πόδια σου βαθειά καρφωμένα στο πάτωμα….

Συμβαίνει λες;  ..ναι συμβαίνει λέει ο γνωστός σου πια γειωτής θεός, συμβαίνει αν μάθεις να μην πέφτεις, αν μάθεις να κρατάς την ισορροπία που αυτός θέλει και όχι αυτή που εσύ νομίζεις ότι έμαθες περπατώντας χιλιάδες χρόνια πάνω σ εκείνο το φθαρμένο πια και όχι και τόσο τεντωμένο.. απ τη φθορά φίλε μου… σκοινί…

Δεν ξέρω ακόμα γεωμετρία και δεν ξέρω αν θα ξέρω ποτέ σύμφωνα με τη νέα τάξη πραγμάτων που ορίζει τους κανόνες της μάθησης… σίγουρα όμως ξέρω ν αγαπώ…κι αυτό ..δεν αλλάζει ποτέ…

3/6/08

πως να με βρεις ;

              

Ανάσες καλοκαιρινών ανθρώπων … μια καινούργια ύπαρξη απλώνει δίχτυα..!!!

- το σκηνικό ;  έρωτας….!!!!

-.. Και εσύ κάθεσαι και μου μιλάς για έχθρες και με βάζεις να θυμώνω με τις μικρές σου ιστορίες για ανθρώπινες υποταγές…

καλά εν τάξει σε καταλαβαίνω… σε ακούω.. σε βλέπω…μα..  μη με μαλώνεις άλλο .. εαυτέ μου που υποκύπτω στις καθημερινές αγωνίες των φίλων μου δρυοκολαπτών.. είναι ο θόρυβος απ’ τα κελύφη τους που με ταράζει… και δεν μπορώ πίστεψέ με να βρω μια στιγμή ανάπαυσης.. τσικ τσικ τσικ τσικ … το δέντρο τέλειωσε..!! και εγώ μένω τώρα χωρίς σκιά για όλο το υπόλοιπο καλοκαίρι…

Και εκείνες οι χαρούμενες ανάσες των καλοκαιρινών εραστών επίσης… κι ο έρωτας μένει χωρίς καλοκαιρινούς ανθρώπους και η ύπαρξη μένει χωρίς καλοκαίρι..

Που θα σε βρω… σε ποια σοκάκια μοιράζεις πια την αλήθεια σου άνθρωπε της βροχής και σε ποιες αγκαλιές κουρνιάζεις τα απόβραδα; … λυπάμαι για τις ώρες που δεν έγιναν φωτιά για τα δέντρα που δεν κάρπισαν για τα κορμιά που δεν φιλήθηκαν απ το στόμα σου ζωή…  λυπάμαι για τα παιδιά που δεν γεννήθηκαν απ’ της φωτιάς την τρέλα, λυπάμαι για τα σύννεφα που δεν έγιναν βροχή στα μαλλιά μου, χαίρομαι για σένα αριστερέ ποιητή που δεν έγινες λαθρεπιβάτης στο συρμό…

Πώς να με βρεις αναγνώστη μου,  που δεν συχνάζω στις μεγάλες πόλεις ,

Πώς να με βρεις αφού δεν έγινα προμήθεια στο αστικό σου όνειρο;

Πώς να με βρεις χωρίς να φωνάξεις  αγάπη ;

-…   Πώς να με βρεις χωρίς φως ..;

8/4/08

καλό ταξίδι

Που είναι τώρα  οι ουρανοί που χάραζαν κάποτε τα λόγια σου;

Τα νερά απ τα ποτάμια των ονείρων σου που κυλάνε πια…

κι εγώ το ανόητο άκακο σπουργίτι που περιμένει ακόμα με λαχτάρα το ψίχουλο , γιατί μένω με το στόμα ανοιχτό;

Είναι προσμονή ή έκπληξη ;;

είναι ανάγκη ή απογοήτευση;

Όχι….. είναι κενό …

Αυτό το απόλυτο τίποτα που αφήνει πίσω της η ανθρώπινη αύρα όταν  παύει να ορίζει σώματα ..

Μέχρι χθες σε έβλεπα φίλε μου να σκέφτεσαι τουλάχιστον εσένα , σε ένα περικάλυμμα συντροφικότητας και νοιαξίματος της ανάγκης των άλλων

Τώρα;; τώρα που ο ουρανός βρέχει χρυσάφι που είναι ο πόνος σου για τον πόνο του παιδιού μου.;;

Αλήθεια δεν θα μάθω ποτέ πόσο μεγάλο ή πόσο χρωματιστό  μπορεί να είναι το όνειρό σου άνθρωπε… αυτό που έμαθα όμως καλά είναι πως εγώ δεν χώρεσα ποτέ μέσα του… ούτε εσύ τελικά… και μην πλανεύεσαι , μην σπαταλιέσαι σε πήγαιν’ έλα … εδώ είσαι στο ίδιο σημείο αν δεν κοιτάξεις λίγο πέρα από τη μικρή σου αυλή .. σου τα έχω πει πολλές φορές και κάθε μια απ αυτές είναι και για μια καινούργια αιτία

Το μεγάλο φαγοπότι του χειμώνα είναι προ των πυλών και εσύ φοράς το δικό μου παλτό, αλλά δεν ξέρεις να το κουμπώσεις, κρατάς το δικό μου κλειδί αλλά δεν ξέρεις πως ανοίγει η πόρτα του χειμώνα..

Νόμισες πως κλέβοντας όλα τουτα θα γίνεις .. εγώ… ελα όμως που ο καιρός έχει τα δικά του όνειρα και εγω επίσης τα δικά μου..

Λυπάμαι για την ετεροθαλή σου ύπαρξη , λυπάμαι που δεν ήρθες ποτέ με χαμόγελο στο σπίτι μου, λυπάμαι που δεν άνοιξες λίγο το παράθυρό σου στην αγάπη… όλα πήγαν στραβά για σένα.. δυστυχώς δεν θα είμαι εδώ για να σε σώσω ξανά… εισαι πλέον μεγάλος άνθρωπε και ο πλανήτης μας δεν έχει χρόνο να περιμένει να κάνεις ένα ακόμη μπάνιο στα καθαρά του νερά και να αφήσεις τους ρύπους σου χωρίς αιδώ στα κρυστάλλινα  ποτάμια που ποτίζουν αθώες σημερινές καθαρές ψυχές..

Λοιπόν δεν λυπάμαι εσένα .. δεν λυπάμαι τον καιρό.. δεν λυπάμαι τον αέρα που μολύνει ο φόβος σου… λυπάμαι την αλήθεια που ακόμα στενάζει λίγο πριν το τετέλεσται , λυπάμαι την αγάπη που αιμορραγεί ξανά, άνθρωπε  ….

Αυτό μόνο και αν κάποτε οι μέρες έχουν κάποιο από τα ονόματα των περαστικών,  να ξέρεις πως οι δικές μου δεν θα σε θυμούνται…

Καλό σου ταξίδι άνθρωπε της χθεσινής μου στιγμής που δεν της έδωσες να θυμάται τίποτα απ την αύρα σου… μόνο κενό…

29/6/08

edith

 

 

 

 

Χάζευα πριν λίγο μια ταινία για ένα σπουργίτι αλλιώτικο……

Με βρήκε σε ώρα που η κρίση για τις αλήθειες των άλλων είχε αρχίσει να δυναμώνει…

κι αγάπησα το σπουργίτι ακόμα περισσότερο.. κι αγάπησα κι εμένα με άλλο τρόπο ,,

Δεν άρχισα να μιλάω με δήθεν φωνή για το ωραίο του πέταγμα ούτε να κατρακυλάω στην υποτέλεια για να με αγαπήσεις φίλε μου… το αγάπησα.. έτσι σκέτα… το αγάπησα γιατί συγγενέψαμε, τραγουδήσαμε μαζί , αυτό με τη μελωδική του μοναδική φωνή και εγώ με τη σιωπή μου, ένα τραγούδι γνωστό και στους δυο μας, αυτό της αγάπης που αναζητιέται απελπισμένα από την αρχή έως τη στιγμή που η ανάσα παύει να θολώνει το τζάμι, αυτό το τραγούδι που ο καθένας μας το τραγουδάει με το δικό του μοναδικό σκοπό , μελωδία, λόγια…

Ταυτίστηκα μ’ αυτό το σπουργίτι, έκλαψα γοερά με τη μοίρα του, ταύτισα πολλά της τερτίπια με αυτά της δικής μου μοίρας και πάντα ως συνήθως η κατάληξη είναι μια… το σημείο που όλα αρχίζουν και τελειώνουν είναι ένα… αυτή η ευλογημένη και περίφημη αγάπη που δεν έχει πρόσωπο, γένος, φύλο, καταγωγή, έθνος, θρησκεία, πατρίδα…

αυτή η περίφημη αγάπη που δεν κατακτιέται με άρματα ούτε με σάλιο, αλλά μόνο με βλέμμα και χαμόγελο..

Αλίμονο μου αν δεν μάθω το χημικό της τύπο, αν δεν την αγγίξω έστω και στα ακροδάχτυλα ή στις αόρατες τριχούλες των ταλαιπωρημένων της και αφίλητων μαλλιών.. αλίμονό μου , δεν θα έχω κοινωνήσει τη ζωή που ήρθα να μάθω… 

 

 

 

 

 

 

“..Αγάπη της μοίρας μου η ενοχή..”, αυτό έγραφαν τα χέρια μου μερικά χρόνια πριν όταν με χτυπούσε από παντού η παγωνιά, όταν ξαφνικά πέτρωσαν τα λόγια στο στόμα σου φοβισμένε φίλε μου,  όταν η άλλη μου πλευρά αποφάσισε να κάνει τη μεγάλη της έξοδο… για να συναντήσει τη ζωή… 

Ταυτίστηκα με το μοναδικής ομορφιάς σπουργίτι που ‘φερα σπίτι ένα απόγευμα σε μορφή DVD και σε ήχο παλιό, κόντρα στο ρεύμα εποχής ανθρώπων δεοντολογίας… αυτό το «πρωτόγονο» μικρό, τρυφερό, βαθιά θλιμμένο σπουργίτι της «καθαρής» σου συνείδησης αγαπημένε μου φίλε… και έκλαψα μαζί του, γυρνώντας πίσω πολλές δεκαετίες γήινου χρόνου, μα ζώντας και αναπνέοντας μαζί του τώρα σε μια άλλη αληθινή πραγματική διάσταση αυτή της αγάπης που έρχεται να σε βρει μέσα από το βαθύ συμφωνημένο με εσένα καλέ μου αγαπημένε φίλε πόνο…

- γιατί άραγε γι αγάπη μιλούν μόνο οι άνθρωποι που έχουν πονέσει γιατί αυτοί είναι εκείνοι που συνήθως συγχωρούν και γιατί τα σπουργίτια ζουν λίγο; Ίσα ίσα λες για να ξεπληρώσουν κάτι… να τραγουδήσουν να βραχούν να πεινάσουν αλλά πάντα ελεύθερα μέσα σε εκείνη την αληθινή εμπειρία της ζωής που δεν υπόσχεται απλά.. είναι … και μάλιστα είναι , με τη μέγιστη σοφία .. για τον καθένα ξεχωριστά

Έτυχε που λες να δω αυτό το σπουργίτι  μια στιγμή που αφόριζα την κρίση μου γιατί δεν μπορούσε να κατανοήσει την αλήθεια σου φίλε μου… αυτό το γκρίζο στο βλέμμα σου όταν δεν έχω να σου δώσω άλλο.. αυτό το σάλιο στα χείλη σου έτοιμο να σπαταληθεί σε δρόμους απόλυτης υποταγής και συμβιβασμού.. και δεν στο ζήτησα εγώ. Απλά έτσι φαίνεται λειτουργεί το σύστημα και εσύ έγινες κομμάτι του φίλε μου…

.. έβλεπα που λες αυτό το σπουργίτι και έκλαιγα γοερά για την αγάπη του και το πάθος του γέμιζε τα μάτια την ψυχή τα κύτταρά μου, αυτή την αγάπη που μόνο τα ελεύθερα πλάσματα δεν φοβούνται..

πόσες φορές φοβήθηκες να πεις σ’ αγαπώ την ώρα που το ‘νοιωσες ;

πόσες φορές άφησες το φόβο να σε απομακρύνει από την αλήθεια σου φίλε μου; Και τι θα σου στοίχιζε; Ο άλλος δεν έμαθε ποτέ για το υπέροχο συναίσθημα που σου δημιούργησε κι εσύ δεν είπες ποτέ αυτό που ένοιωσες, άφησες να χαθεί μια στιγμή, χωρίς να σκεφτείς ότι μπορεί εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή ο άλλος να είχε ανάγκη να ακούσει ένα σ’ αγαπώ από οπουδήποτε και εσύ του στέρησες αυτή την αλήθεια…

..γιατί τόσος φόβος…;

..  να γιατί ένα πουλί, σπουργίτι ας πούμε , είναι αλλιώτικο από μας… γιατί  δεν φοβάται να τραγουδήσει την αγάπη… φίλε μου.. γιατί δεν φοβάται να πει σ’ αγαπώ κι ας δώσει εκεί την τελευταία του ανάσα.. την πιο πολύτιμη…

 

 

20/………. 1/ 2008-01-2

να τραγουδήσουμε μαζί…

 

 

Διατεταγμένη υπηρεσία.. το βλέμμα στο βάθος… εσύ άνυδρος τόπος

Μια φυλακή χωρίς κάγκελα σε ψάχνει δίκαια

Χθες δεν ήσουν στο μυστικό δείπνο, καλέ μου φίλε… ήταν όλοι εκεί … ο μπαμπάς η μαμά οι εραστές μου στους αιώνες..  .. και ένα γενναίο σπουργίτι που τόλμησε να τραγουδήσει τα πάθη μου μέσα στη βιασμένη απ’ τον παρατεταμένο χειμώνα άνοιξη… που ήσουν χτες.. εγώ ήμουν εδώ και σε περίμενα .. άδικα μέσα σ΄ αυτή τη φυλακή που νόμιζα τόπο μου…

Καλώς δεν ήρθες .. εδώ είναι μάθημα  και τα σχολεία αργούν στις μέρες μας … φίλε μου… ιδιαίτερα τα τριτοβάθμια και πάνω…

Είπες έμαθες την καινούργια σου γλώσσα αυτή με τα γαλάζια όνειρα, τις κόκκινες αγάπες τους πράσινους φίλους και τις βιολετιές αλήθειες… ;

Δεν μπόρεσες όμως να τη μιλήσεις γιατί δεν πήγες ποτέ στο μάθημα… νόμισες πως έτσι μαθαίνονται οι γλώσσες από στόμα, σε στόμα μόνο…

Αχ.! Αν δε δεις το αίμα να τρέχει, αν δεν κάψεις τα δάχτυλά σου με τη φωτιά του πως θα μιλήσεις τη γλώσσα του ;

Σταμάτησε κάθε άχνα γύρω για μπορέσω , έτσι ‘ήθελε, να σου στείλω αυτό το μήνυμα…

…μου λέει λοιπόν να σου πω, αγάπα… αγάπα.. αγάπα..

αυτή είναι η γλώσσα που έχεις αλλά ξέχασες.. αγαπημένε..

αυτή είναι η μοίρα που έχεις και παλεύεις να νικήσεις εχθρέ…

κι όμως ήμασταν κάποτε φίλοι… στο μεγάλο εκείνο καταπράσινο λιβάδι παίζαμε με τα νερά και το ουράνιο τόξο … αυτά τα χρώματα.. αυτές οι πανέμορφες ανταύγειες της  ψυχής μας που λιαζόταν και ξεδίψαγε με τις ευωδιές των ψυχών της άλλης όχθης ..

 

Αχ..! αν δεν τη  δεις την ομορφιά πως θα την αγαπήσεις…  εδώ είναι… και σε φωνάζει.. δεν θέλεις να τη δεις όμως  … ούτε να την ακούσεις.. δικαίωμά σου.. μα μην την καταδικάζεις στη μοναξιά…

Στα μάτια μου χρέωσες την τυφλότητά σου… στα χείλη μου ακούμπησες την ευθύνη των λέξεων που δεν μπόρεσες να προφέρεις.. στα χέρια μου άφησες το μαχαίρι για τη σφαγή των πόθων… ας είναι… εγώ είμαι εδώ πάντα… κυλάω σαν πέτρα στην άβυσσό σου και ταυτόχρονα μένω ακίνητη αιώνες για να σου θυμίζω το ταξίδι της επιστροφής στον τόπο των ανέμων..

Δεν με θυμάσαι… δεν έκανες και τίποτα για να με θυμηθείς….

Πως θα φύγεις απ΄ τον πλανήτη χωρίς μνήμη καλέ μου;…

Όχι δεν λέω γι αυτή τη μνήμη της γης και των ανθρώπων… λέω για την άλλη μνήμη.. το ρόλου μας  τον πλανήτη της ελεύθερης  επιλογής..

Λοιπόν… στο όνομα ποιας ελευθερίας με πουλάς και για ποιο κομμάτι ουρανό με θυσιάζεις πες μου… !

-..καλά κάνεις και  δεν μου λες καλά κάνω και τα σπάω μαζί σου , όμως δεν είναι εκεί, δεν ωφελεί να τσακωνόμαστε για το ποιος έχει το δίκιο…

και οι δυο το χουμε και δεν κάνουμε πέρα ούτε ο ένας ούτε ο άλλος..

και οι δυο το χουμε. το δίκιο .. γιατί έτσι λέει το σενάριο .. κι αυτούς τους ρόλους διαλέξαμε μέσα σ αυτό το έργο αιώνων που παίζουμε και ξαναπαίζουμε , εσύ και εγώ , με άλλα κοστούμια κι άλλα σκηνικά κάθε φορά..

τώρα πρέπει όμως να συντονιστούμε φίλε μου και να μπούμε αγκαλιά στο ίδιο καζάνι γιατί σε λίγο θα μας κάψουν χώρια και είναι κρίμα να μην τραγουδήσουμε μαζί τουλάχιστον το «τετέλεσται»…

 

2/4/08

τζιν μπουφάν

 

 

 

Πέρασες λες φίλε μου την γραμμή του ορίζοντα που σε χώριζε τόσα χρόνια από μένα..

… πέρασες εκείνες τις βαθιές μαύρες θάλασσες του νου… και έφτασες .. έφτασες λες στη βάση εκείνης της κορυφογραμμής που μας χωρίζει από την αρχή μας…

-..και τέλειωσες λες το ταξίδι;

-..Τέλειωσες λες εκείνες τις ατέρμονες συζητήσεις με το διάβολο;

-.. Όχι φίλε μου εγώ δεν θα σε δω στο πλοίο… γιατί δεν ανέβηκες… πήγες..  νόμισες… ταξίδι αναψυχής, με ένα τζιν μπουφάν στην ανταρκτική.. και θέλησες να γνωρίσεις τον κόσμο με ένα τζιν μπουφάν …  αλίμονο…!!!!

Τέλος  πια…!!

 οι άνθρωποι φίλε μου δεν έχουν σταματημό.. δεν απαντούν σιωπή κανονική.. μόνο φωτιά..!!!

… και γω που μιλάω μέσα από κίτρινα φύλλα κι εγώ ακόμα δεν ξέρω αν είμαι στο παρά πέντε να σε βρω ή να χαθώ… όμως το μέλλον σου είναι τώρα…   και η δική σου σκιά αλλάζει κόσμους αγαπημένε μου φίλε..

-..χωρίς εμένα δεν μπορείς.!

-..χωρίς εσένα ακροβατώ

-  ..μαζί φτιάχνουμε τη νέα γη,   αυτή που ακόμα παλεύει να βρει ανάσα .. αυτή που θα γίνει το αιώνιο πλέον σπίτι του αρχαίου ανθρώπου.. 

Είσαι ξανά εδώ μέσα στα αρχέγονα τοπία της θλίψης και εγώ σε παρακολουθώ με εκείνα τα παλιά μάτια του ανθρώπου που δεν άγγιξε το έλεος..

..όμως σε καρτερώ στη γωνιά με την πέτρινη βρύση, εκείνη που ξαπόστασε τόσους και τόσους διψασμένους ταξιδιώτες… εκεί σε θέλω να έρθεις πρωί.. πριν χαράξει.. να δεις τις άδειες παλάμες μου και να με αγαπήσεις για πρώτη φορά..

 θέλω να ακουμπήσεις το αίμα που ακόμα κυλάει απ τα πόδια μου και να το διώξεις με ένα χαμόγελο.. εδώ σε θέλω να ‘ρθεις αγαπημένε άνθρωπε των λυγμών μου και να μου πεις πως δεν ήταν αλήθεια όλο αυτό το γλεντοκόπι του πόνου.. έλα να μου πεις πως κάνα με δοκιμή στο έργο της ζωής και πως αφήσαμε τα παιδιά να γελάνε με μας τους μεγάλους ηθοποιούς ..

αλίμονο…

..πόση ακόμα αντάρα θα γεμίσει τα σωθικά μου άνθρωπε της φωτιάς ;

..πόσος ακόμα κουρνιαχτός θα μπερδευτεί με τη στάχτη σου;;

 

30/4/ο8

το δικό μου παιχνίδι

 

 

 

 

Και τι νομίζεις φίλε μου, δεν σε κατάλαβα;

Δεν κατάλαβα πως απ την πρώτη στιγμή ορέχτηκες το παράξενο παιχνίδι που είχα αφήσει στην άμμο δίπλα στο παλιό σκουριασμένο απομεινάρι του ναυάγιου σ’ εκείνο το νησί των δυνατών ανέμων..

Το άφησα κάπου κοντά στο  τιμόνι του παλιού καραβιού που χρόνια ήταν πεταμένο δίπλα στο κουφάρι του.. κι αποκοιμήθηκα εκεί ένα απόγευμα …δίπλα στη χοντρή σκουριασμένη αλυσίδα που κρατούσε την άγκυρα.. εκεί κάπου κοντά άφησα το παιχνίδι μου… και αποκοιμήθηκα…

 

χρόνια πήγαινα σ αυτό το ναυάγιο, κάθε απόγευμα μαζί με το παιχνίδι μου ξεκίναγα περπατώντας από τον οικισμό των παραθεριστών για να φτάσω στον ήσυχο όρμο που είχα από παιδί ανακαλύψει και που για να φτάσω έπρεπε να περάσω και να επιβιώσω πατώντας πάνω σε κακοτράχαλα βράχια και περνώντας  μέσα από μονοπάτια σχεδόν ανύπαρκτα… το φτάσιμο όμως ήταν η αποζημίωση για το δύσκολο δρόμο.. ένας μικρός παράδεισος… ένας γαλήνιος ειρηνικός όρμος λες και δεν ήταν αλήθεια.. λες και έβλεπες ένα πίνακα με χρώματα ουράνια , με φοινικόδεντρα και αρμυρίκια ευκαλύπτους και πικροδάφνες με θάλασσα άμμο και βράχια και κρίνους άπειρους κρίνους της άμμου σα χαλί πάνω της κι όλα αυτά σε μια διάταξη που δεν μπαίνει σε περιγραφή… μόνο σε αίσθηση.. μόνες γήινες παρουσίες το ναυάγιο , το παλιό σκουριασμένο ναυάγιο και εγώ…

 

 εκεί λοιπόν φίλε μου πήγαινα κάθε απόγευμα τα καλοκαίρια μαζί με το παιχνίδι μου αυτό το παράξενο παιχνίδι που ορέχτηκες και  καθόμουν πάνω στη σκουριά φορώντας άσπρα.. πάντα άσπρα φορούσα και ξέρεις δε λερώθηκα ποτέ.. γιατί για να λερωθείς φίλε μου πρέπει να το θες….

..καθόμουν λοιπόν πάνω σε κάποιο από τα παλιοσίδερα του καραβιού και έκλεινα τα μάτια .. γεμίζοντας από αυτήν την αίσθηση θεϊκότητας που λέγαμε αυτή την αίσθηση ουράνιας τελειότητας καθόμουν τα απογεύματα πάνω στα παλιοσίδερα που κάποτε ήταν καράβι και άκουγα με το νου τις φωνές τα γέλια τις ελπίδες τη χαρά των επιβατών για το ταξίδι.. του τότε ..

..πόσα ταξίδια πόσοι επιβάτες πόσες ψυχές ταξίδεψε αυτό ο καράβι… και χαιρόμουν γελούσα έτρεχα με το νου στα λιμάνια που έπιανε τότε που ζούσε στητό καμαρωτό ολόφωτο τις νύχτες,  ολοκαίνουργιο φρεσκοβαμμένο κατάλευκο τις μέρες,  να κυλάει άλλοτε γαλήνια, ειρηνικά, άλλοτε αγχωμένα, μαχητικά στις θάλασσες των ελπίδων των περαστικών επιβατών του…

…κάπου δίπλα ή μέσα – δεν έχει σημασία- σ’ αυτό το ναυάγιο που  κειτόταν χρόνια τώρα πάνω στην άμμο του μικρού απαρατήρητου μα πανέμορφου ορμίσκου του νησιού που πέρναγα τα καλοκαίρια μου, με εκείνα τα πανύψηλα φοινικόδεντρα να σκάνε λες μέσα απ΄ την πέτρα και την άμμο, σαν φερμένα και αφημένα από περαστικούς πειρατές..

.. κάπου εκεί λοιπόν αποκοιμήθηκα και άφησα δίπλα το παιχνίδι μου , αυτό με την κόκκινη κουρδιστή αλήθεια, την πράσινη ολόδροση αγάπη, την κίτρινη δύναμη του μπορώ, την πορτοκαλόχρωμη  χαρά της ζωής, τη βιολετί κορδέλα της ευλογίας, το λευκό φως της θεϊκής παρουσίας.. 

 Το ‘ξερα ότι θα το ζήλευες φίλε μου, το ‘ξερα ότι θα το θελες για δικό σου, έτσι όπως κατά λάθος πέρασες έρποντας και το είδες έτοιμο φτιαγμένο πολύχρωμο γεμάτο ζωή ..  και μένα να κοιμάμαι.. και το ‘κλεψες..  το  ’κλεψες ..  το ‘ξερα ότι θα περίμενες να αποκοιμηθώ μια μέρα ή μια νύχτα κάπου τριγύρω και να αφήσω το παιχνίδι μου  δίπλα αφύλαχτο… και έτσι το πήρες.. το ‘κλεψες καλέ μου φίλε..! μα δεν ήξερες φίλε μου ότι το παιχνίδι αυτό το άφηνα πάντα αφύλαχτο γιατί μόνο στα χέρια μου έχει αυτά  τα χρώματα αυτή την εικόνα αυτή τη ζωή..; σε άλλα οποιαδήποτε άλλα χέρια είναι άχρωμο, ακίνητο, βουβό ,.. άχρηστο..

 …χαλάλι σου φίλε μου, αλλά πες μου αλήθεια τι θα το κάνεις; Αυτό το παιχνίδι δεν παίζεται από άλλον έχει χρόνια φτιαχτεί από μένα και μόνο εγώ ξέρω τον τρόπο να το χαίρομαι.. να το διαλύω και να το ξαναχτίζω κομμάτι – κομμάτι από την αρχή..  εγώ το γέννησα…. εσύ τι θα το κάνεις ; πως θα το χαρείς;  τα κλεμμένα παιχνίδια δεν τα χαίρεσαι,  φίλε μου..

… Με τι κανόνες θα παίξεις όταν δεν έχεις τον οδηγό; Με τι πιόνια όταν αυτά έχουν μείνει στην τσέπη μου από τον αγώνα της προηγούμενης νύχτας;  Τι θα ποντάρεις σε ένα παιχνίδι κλεμμένο; Ποιες αλήθειες θα παίξεις για ποια νίκη;  

…Σύλησες το μικρό παρθένο μου τόπο, όρμησες να ταράξεις την ιερή σιωπή του ναυαγισμένου καραβιού, την δική μου ιερή επιλογή  να μείνω στο δικό του τόπο και να ονειρευόμαστε μαζί παίζοντας τα απογεύματα των καλοκαιριών μου σ’ αυτό τον ήσυχο απόμακρο ορμίσκο που δεν τον ξέρουν καλά -καλά ούτε οι ντόπιοι  ..

Ήρθες στον παράξενο και αληθινά μοναδικό τόπο μου καλέ μου φίλε και θέλησες να είσαι μόνο ένας κλέφτης…  ας είναι.. θα σου μείνει αυτό και … ένα άχρηστο ανύπαρκτο παιχνίδι, να σου θυμίζει μια νίκη που δεν πήρες ποτέ γιατί ποτέ δεν θα μάθεις πως ανοίγει πως παίζεται γιατί ποτέ δεν σου είπα,  γιατί ποτέ δεν συναντηθήκαμε  για να σου συστηθώ…

Κι εγώ πάντα θα περνάω τα απογεύματα του καλοκαιριού στο μικρό μου σύμπαν εκεί που η θάλασσα, η άμμος τα κρίνα τα δέντρα τα βράχια τα παλιά σίδερα η σκουριά η μυρωδιά της ζωής θα είναι Ένα και θα φορώ πάντα λευκά , ολόλευκα.. αλέκιαστα , φωτεινά λευκά, με το παιχνίδι μου πάντα μαζί , αυτό το παιχνίδι που δεν έχασα ποτέ .. γιατί δεν μου το πήρες ποτέ καλέ μου φίλε..

 

 

7/3/08

το στιλέτο της σιωπής

 

 

   

 

 

  Άρχισα χθες να σκάβω προσπαθώντας να ανοίξω ένα παράθυρο σε μια καινούργια θέα…

…κατάργησα έτσι την παλιά μου καθημερινή φιλική συντροφιά…

..τη συνήθεια της επανάληψης των ίδιων κινήσεων, σκέψεων, στυλ, που κρατούσε χρόνια.

Ένα καινούργιο παράθυρο, λέει, στα πράγματα, φτιάχνει μια νέα πραγματικότητα, μια νέα εικόνα ζωής έτσι ώστε να νομίζεις πως ζεις αλλού ή .. αλλιώς ή..  ακόμα πως είσαι και άλλος ….

Έτσι το αποφάσισα να σκάψω τον τοίχο στο παλιό πέτρινο σπίτι που μένω από πάντα και να ανοίξω εκεί ένα καινούργιο παράθυρο σε ένα άλλο καινούργιο τοπίο..

Άρχισα λοιπόν να σκάβω  νύχτα, πάντα νύχτα, σαν το φυλακισμένο, που σκάβει σιγά -σιγά για χρόνια,  λίγο- λίγο, στα μουγκά, για να μην ακουστεί… έσκαβα νύχτα με τα χέρια, με τα νύχια , με τα δόντια , με ότι αιχμηρό είχα πάνω μου.. κάποιες φορές και μπορώ τώρα να πω τις περισσότερες, έσκαβα με εκείνο το αιχμηρό εργαλείο ,… το στιλέτο της σιωπής, που όσοι το ‘χουν, ξέρουν πόσο βαθιές χαρακιές κάνει…

Έτσι λοιπόν έμαθα να ανοίγω τις νύχτες εκείνα τα βαθιά αυλάκια στον παλιό πέτρινο τοίχο που με έκλεινε, ελπίζοντας πως κάποια μέρα θα γίνουν παράθυρο, με θέα σε ένα άλλο καινούργιο κομμάτι ουρανού…

…μη με ρωτήσεις να σου πω αν βγήκα τελικά σ’ αυτό το καινούργιο τοπίο, σ αυτήν την καινούργια θέα.., γιατί δεν ξέρω..

όσο είμαι εδώ παραμένοντας πιστά μέσα στον όρκο της σιωπής για τη λησμονιά της αλήθειας δεν θα ξέρω ποια είναι η θέα που αναζητώ.. δεν θα σου πω αν το φως που βλέπω από τη μικρή χαραμάδα που μετά από τόσα χρόνια σκάψιμο άνοιξα στον παλιό πέτρινο τοίχο που με κλείνει, είναι αυτό που ψάχνω…

θα σου πω όμως για τη διαδρομή.. για το σκάψιμο..

για τις ατέλειωτες νύχτες με εκείνο το παλιό σκουριασμένο στιλέτο, το χαραγμένο από τις κραυγές και τις απορίες μου, αυτό που λύγισε στο δρόμο από τα γιατί μου, αυτό που σκούριασε με τα χρόνια από το αλάτι των ματιών μου και την υγρασία της νύχτας..

δεν θα σου πω αν έφτασα.. θα σου πως ταξίδεψα, με ένα παράθυρο στο νου για ένα άλλο φως απ’ αυτό που μου ‘δωσαν να ξέρω..

θα σου πω πως ταξιδεύω ακόμα , μέσα στην άγνοια που μεγαλώνει όσο πλησιάζω να ανοίξω αυτή την ευλογημένη χαραμάδα στο φως που ψάχνω..

κι εκεί που μια μικρή ακτίνα λες και λάμπει από τη χαραμάδα, φτάνω να λέω πως χάθηκα και πως η νύχτα με κατάπιε πάλι και φτου κι απ’ την αρχή..

όχι λέει, είναι στασίδι το χάσιμο, μη λυπάσαι, ξαπόστασε και γιόρτασε, , το ταξίδι από τη στιγμή που το ξεκινάς δεν σταματά, δεν σε πισωγυρίζει, απλά σε θέλει ξεκούραστο, σε θέλει να σταθείς κάποιες φορές και να θυμηθείς πως ακόμα είναι νύχτα και πως έχεις δρόμο, δεν έφτασες, έχεις ακόμη πολύ θυμό μπροστά σου να ξοδέψεις για να φτάσεις εκεί που ο θυμός είναι απλά γέλιο.. και το φως είναι απλά.. εσύ..

..κι εκεί που η απορία αρχίζει να γίνεται πυξίδα του ταξιδιού εγώ ταξιδεύω , τρέμοντας μαζί με τη γη όταν αυτή  τρέμει από τις επιλογές μου, κοιτάζοντας βουβά  τα άνυδρα ποτάμια κάνοντας σκέψεις για την ευθύνη μου.. τι έκανα  για το νερό τους πόσο τα αγάπησα ή πόσο τα πίκρανα..

ταξιδεύω σπάζοντας  μέσα μου τα όρια της αγάπης, ελπίζοντας στο φως της ακόμα και μέσα στο πιο βαθύ σκοτάδι.. υπάρχοντας και κουβαλώντας το δικό μου φως εκεί που είμαι.. φάρος λιτός, καθαρός, ακίνητος, κολλημένος στα άγρια βράχια μέσα στο ρόλο μου..

είμαι στο ταξίδι μου, όταν λέω βαρέθηκα κι όμως ξαναλέω «άντε ένα βήμα ακόμα»- και ποιος ξέρει, ίσως αυτό το ένα μικρό βήμα να είναι εκείνο το τελευταίο κομματάκι τοίχου που έφτασε η ώρα να πέσει για να ανοίξει επί τέλους εκείνο το ευλογημένο παράθυρο στην καινούργια θέα που ξεκίνησα να αναζητώ..

αξίζει τον κόπο τόση αγρύπνια ;  ναι λέω,  ναι, αξίζει, αξίζει  να είσαι ξύπνιος και να παλεύεις τα στοιχειά της νύχτας με το δικό σου φως, αξίζει να είσαι ένας από εκείνους που αναζητούν ανθρώπους να μοιραστούν την αγάπη, τη μοναδική αλήθεια της ύπαρξης,  το μοναδικό προορισμό, αξίζει το ταξίδι των μεγάλων προκλήσεων, που κρατά όσο κρατά και η αναπνοή μας, αυτό είναι το μεγάλο παιχνίδι που κρατάει αιώνες και γω και συ και εμείς παίζουμε τους φίλους τους εχθρούς τους συζύγους τους εραστές, τους συγγενείς τους ξένους και προσποιούμαστε τους αγνώστους σε μια ακόμη ζωή παλεύοντας να κερδίσουμε ο ένας τον άλλον χωρίς να θυμόμαστε πως εμείς το στήσαμε έτσι, εμείς του βάλαμε λίγο από αγάπη, λίγο από μίσος, λίγο από θυμό, λίγο από γαλήνη, λίγο από δίκιο λίγο από άδικο, λίγο από φως λίγο από σκοτάδι.. πολύ από φόβο..

εμείς του βάλαμε τα συν και τα πλην για να ΄χει ρόλο και ο ρέφερης ..

εικονικό το θύμα .. εικονικός  ο θύτης… το ίδιο θέατρο, το ίδιο  πανάρχαιο έργο, το ίδιο πάντα, όπως το αρχαίο δράμα, με τις χιλιάδες διασκευές στους ίδιους ρόλους, με εναλλασσόμενα πρόσωπα να υποδύονται, με άλλο σκηνικό, με άλλα κοστούμια, μα πάντα με τους ίδιους ρόλους.. αγάπη, μίσος, φόβος, σκοτάδι φως αλήθεια, ψέμα, θύτης θύμα.. πάντα το ίδιο έργο, το ίδιο θέμα με κεντρικούς ήρωες  εμένα και σένα ….

όλοι λοιπόν οι ηθοποιοί σ’ αυτό το έργο είμαστε νικητές  μέσα στη μαγεία του ρόλου, όλοι δίνουμε τον καλύτερο εαυτό μας για να παίξουμε σωστά…

…και ταξιδεύουμε παίζοντας,  κι ονειρευόμαστε , και ζούμε τη μαγεία, άλλοι συνειδητά, άλλοι όχι…

..και άνοιξα που λες τελικά χθες μια χαραμάδα στον παλιό πέτρινο τοίχο που με έκλεινε, με εκείνο το στιλέτο της σιωπής που με κράτησε και με κρατάει με πίστη στο ταξίδι μου, στον όρκο που έδωσα να μη θυμάμαι τίποτα εδώ κάτω.. και παλεύω ακόμα για  ένα παράθυρο καινούργιο , σε μια άλλη θέα, σε ένα άλλο δικό μου κομμάτι ουρανό, σε έναν άλλο τόπο,  έξω από τον παλιό πέτρινο τοίχο που με κλείνει…

δεν ξέρω αν θα φτάσω, δεν ξέρω αν είναι η σωστή θέα, ξέρω όμως ότι ο ρόλος είναι πιο μαγικός κι ότι το φως που βγαίνει από τη χαραμάδα στο παλιό πέτρινο σπίτι είναι αλλιώτικο, πιο λαμπερό και κάνει τα χρώματα αλλιώτικα γύρω μου..  

ταξιδεύω ακόμη, παίζοντας το ρόλο που έχουμε συμφωνήσει να παίξουμε σ΄ αυτό το κοινό μας ταξίδι, φίλε μου .. σκάβοντας ακόμη με εκείνο το πανάρχαιο στιλέτο, που όσο παλιώνει τόσο πιο δυνατό γίνεται, μέσα στην πολύτιμη σκουριά του…

ταξιδεύω και αναρωτιέμαι,….. άραγε εσύ είσαι κάπου γύρω..;

 

Χριστούγεννα 2007

 

  

 

 

 

transit

Είμαστε όλοι εδώ καλέ μου φίλε, κοντά, δίπλα, μέσα σ’ αυτό σπουδαίο παιχνίδι των πολύχρωμων οραμάτων των σβησμένων ονείρων και των αναμμένων θυμών .. είμαστε όλοι εδώ πάνω στο τρένο της μεγάλης επιστροφής.. Επιστρέφουμε από τη στιγμή που ανεβήκαμε στο τρένο γη… εδώ είναι το σημείο μετεπιβίβασης , το transit,… η διαμετακόμιση… το λεπτό, κομβικό εκείνο σημείο της κάθαρσης.. που συντελείται καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού της άφιξης και της επιστροφής στο ίδιο πακέτο… Το τρένο ξεκινάει για πίσω απ’ τη στιγμή, την ίδια ακριβώς στιγμή, που πρωτανοίγεις τα μάτια στο παράξενο φως του καινούργιου τόπου σου… στις ομορφιές του καινούργιου τόπου σου.. και αμέσως αρχίζεις να τις αγαπάς..! και να σου γίνονται απαραίτητες..! και να δένεσαι…! και να μη μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτές…! και να δένεσαι και με τους συνταξιδιώτες σου…! και να δένονται κι αυτοί μαζί σου…! και το τρένο να τρέχει…! και συ να θες να σταματήσεις λίγο το χρόνο να ζήσεις το άχρονο με ό,τι αγαπάς κι αυτός να σου λέει ότι ήδη είναι σταματημένος…! από πάντα…!!! κι ότι εσύ διάλεξες το χρόνο να τρέχει… κι αυτός να τρέχει , ενώ σου λέει όχι..

… και συ λοιπόν να ξέρεις ότι τρέχεις και τρέχουν όλα μαζί σου… και μέσα σ’ αυτό το παρανοϊκό έργο.. να σου ‘ρχεται και η ειδοποίηση.. ότι εσύ θα φτάσεις στον προορισμό λίγο νωρίτερα… μόνος χωρίς τους άλλους συνταξιδιώτες σου.. αναγκαστική στάση … κατεβαίνεις φίλε μου… μόνος…

Λοιπόν τι λέμε σ’ αυτές τις περιπτώσεις όταν είναι τόσο γρήγορη η αποβίβαση .. και ξαφνική; Ότι θα μας λείψεις .; τι πρωτότυπο..! ότι σ’ αγαπάμε..; επίσης τραγικά πρωτότυπο…

Να σου πούμε … κλέψε από δω ένα τραγούδι, ένα χορό , έναν έρωτα και πάρτα μαζί , μήπως εκεί που πας τους αλλάξεις γνώμη για την αθανασία..;

Μήπως μάθουν ότι εμείς εδώ… τραγουδάμε χορεύουμε ερωτευόμαστε , ζούμε… και αφού έχουμε βιώσει την τεράστια εμπειρία της ζωής του ανθρώπου… είμαστε τόσο γεμάτοι από ύπαρξη που τίποτα δεν μας λείπει και ανά πάσα στιγμή μας φωνάξει ο σταθμάρχης, εμείς.. θα κατέβουμε και θα τον γεμίσουμε με δώρα που γι αυτόν θα ναι άγνωστα… μα ίσως ελκυστικά για να ανέβει κι αυτός μια φορά στο τρένο να ‘ρθει να δει πόσο γεμάτοι είμαστε ..; .. και να σταματήσει φίλε μου να σφυράει ;

Τι να σου πω λοιπόν καλέ μου φίλε… πως η άνοιξη δεν θα είναι ίδια πια; Πως αυτή τη φορά θα ‘χουν λιγότερα φύλλα τα λουλούδια στον κήπο.. πως η γαζία στο διπλανό οικόπεδο που του χρόνου δεν θα είναι πια οικόπεδο θα μου κάνει νάζια φέτος και δεν θα ανθίσει..;

Τι να σου πω..; να σου πω γεια … γεια χαρά φίλε … μη με ξεχνάς .. είμαι και ‘γω στο ίδιο τρένο… έχω λίγους σταθμούς ακόμα να περάσω πριν κατέβω…

Λοιπόν ξέρεις κάτι όλα είναι εδώ …!! τίποτα δεν έχει φύγει.. και ‘γω δεν έχω ταλέντο να τραγουδήσω το θάνατο.. μια μικρή φωνή αχνή μου μείνε μέσα σε άπειρες τρομαγμένες φωνές που τραγουδάνε δήθεν τη ζωή… μια μικρή φωνή μου ‘μεινε… χωρίς τόνο.. χωρίς νότες… με μόνη την καρδιά μου που χασομεράει συνέχεια να κατέβει τα σκαλιά της αβύσσου …

Δεν θα σε ταλαιπωρήσω καλέ μου φίλε… τώρα που είσαι μπροστά στη θέα του σταθμάρχη…

ο σταθμάρχης μας.. .!!

αυτός ο συνταξιούχος Θεός που μας αφορίζει και μας καλεί μαζί στο ίδιο σκηνικό να παίξουμε το έργο μας ο καθένας.. και ενώ μας λέει με τα δικά του λόγια ότι θα παίξουμε δίχως πρόβα… σκάει το παραμύθι της πρόβας αιώνων για την οποία δεν έχουμε ιδέα.. αλίμονο μας …!!

Αχ σταθμάρχη μου ..! σε ποια καινούργια πόρτα θα κρεμάσεις στεφάνι αναχώρησης…!!

Και σε ποιο σταθμό θα περιμένεις τον επόμενο απ’ την παρέα;

6-7/4/08 Για τον Ηλία…