edith

 

 

 

 

Χάζευα πριν λίγο μια ταινία για ένα σπουργίτι αλλιώτικο……

Με βρήκε σε ώρα που η κρίση για τις αλήθειες των άλλων είχε αρχίσει να δυναμώνει…

κι αγάπησα το σπουργίτι ακόμα περισσότερο.. κι αγάπησα κι εμένα με άλλο τρόπο ,,

Δεν άρχισα να μιλάω με δήθεν φωνή για το ωραίο του πέταγμα ούτε να κατρακυλάω στην υποτέλεια για να με αγαπήσεις φίλε μου… το αγάπησα.. έτσι σκέτα… το αγάπησα γιατί συγγενέψαμε, τραγουδήσαμε μαζί , αυτό με τη μελωδική του μοναδική φωνή και εγώ με τη σιωπή μου, ένα τραγούδι γνωστό και στους δυο μας, αυτό της αγάπης που αναζητιέται απελπισμένα από την αρχή έως τη στιγμή που η ανάσα παύει να θολώνει το τζάμι, αυτό το τραγούδι που ο καθένας μας το τραγουδάει με το δικό του μοναδικό σκοπό , μελωδία, λόγια…

Ταυτίστηκα μ’ αυτό το σπουργίτι, έκλαψα γοερά με τη μοίρα του, ταύτισα πολλά της τερτίπια με αυτά της δικής μου μοίρας και πάντα ως συνήθως η κατάληξη είναι μια… το σημείο που όλα αρχίζουν και τελειώνουν είναι ένα… αυτή η ευλογημένη και περίφημη αγάπη που δεν έχει πρόσωπο, γένος, φύλο, καταγωγή, έθνος, θρησκεία, πατρίδα…

αυτή η περίφημη αγάπη που δεν κατακτιέται με άρματα ούτε με σάλιο, αλλά μόνο με βλέμμα και χαμόγελο..

Αλίμονο μου αν δεν μάθω το χημικό της τύπο, αν δεν την αγγίξω έστω και στα ακροδάχτυλα ή στις αόρατες τριχούλες των ταλαιπωρημένων της και αφίλητων μαλλιών.. αλίμονό μου , δεν θα έχω κοινωνήσει τη ζωή που ήρθα να μάθω… 

Αγάπη της μοίρας μου η ενοχή, αυτό έγραφαν τα χέρια μου μερικά χρόνια πριν όταν με χτυπούσε από παντού η παγωνιά, όταν ξαφνικά πέτρωσαν τα λόγια στο στόμα σου φοβισμένε φίλε μου,  όταν η άλλη μου πλευρά αποφάσισε να κάνει τη μεγάλη της έξοδο… για να συναντήσει τη ζωή… 

Ταυτίστηκα με το μοναδικής ομορφιάς σπουργίτι που ‘φερα σπίτι ένα απόγευμα σε μορφή DVD και σε ήχο παλιό, κόντρα στο ρεύμα εποχής ανθρώπων δεοντολογίας… αυτό το «πρωτόγονο» μικρό, τρυφερό, βαθιά θλιμμένο σπουργίτι της «καθαρής» σου συνείδησης αγαπημένε μου φίλε… και έκλαψα μαζί του, γυρνώντας πίσω πολλές δεκαετίες γήινου χρόνου, μα ζώντας και αναπνέοντας μαζί του τώρα σε μια άλλη αληθινή πραγματική διάσταση αυτή της αγάπης που έρχεται να σε βρει μέσα από το βαθύ συμφωνημένο με εσένα καλέ μου αγαπημένε φίλε πόνο…

- γιατί άραγε γι αγάπη μιλούν μόνο οι άνθρωποι που έχουν πονέσει γιατί αυτοί είναι εκείνοι που συνήθως συγχωρούν και γιατί τα σπουργίτια ζουν λίγο; Ίσα ίσα λες για να ξεπληρώσουν κάτι… να τραγουδήσουν να βραχούν να πεινάσουν αλλά πάντα ελεύθερα μέσα σε εκείνη την αληθινή εμπειρία της ζωής που δεν υπόσχεται απλά.. είναι … και μάλιστα είναι , με τη μέγιστη σοφία .. για τον καθένα ξεχωριστά

Έτυχε που λες να δω αυτό το σπουργίτι  μια στιγμή που αφόριζα την κρίση μου γιατί δεν μπορούσε να κατανοήσει την αλήθεια σου φίλε μου… αυτό το γκρίζο στο βλέμμα σου όταν δεν έχω να σου δώσω άλλο.. αυτό το σάλιο στα χείλη σου έτοιμο να σπαταληθεί σε δρόμους απόλυτης υποταγής και συμβιβασμού.. και δεν στο ζήτησα εγώ. Απλά έτσι φαίνεται λειτουργεί το σύστημα και εσύ έγινες κομμάτι του φίλε μου…

.. έβλεπα που λες αυτό το σπουργίτι και έκλαιγα γοερά για την αγάπη του και το πάθος του γέμιζε τα μάτια την ψυχή τα κύτταρά μου, αυτή την αγάπη που μόνο τα ελεύθερα πλάσματα δεν φοβούνται..

πόσες φορές φοβήθηκες να πεις σ’ αγαπώ την ώρα που το ‘νοιωσες ;

πόσες φορές άφησες το φόβο να σε απομακρύνει από την αλήθεια σου φίλε μου; Και τι θα σου στοίχιζε; Ο άλλος δεν έμαθε ποτέ για το υπέροχο συναίσθημα που σου δημιούργησε κι εσύ δεν είπες ποτέ αυτό που ένοιωσες, άφησες να χαθεί μια στιγμή, χωρίς να σκεφτείς ότι μπορεί εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή ο άλλος να είχε ανάγκη να ακούσει ένα σ’ αγαπώ από οπουδήποτε και εσύ του στέρησες αυτή την αλήθεια…

..γιατί τόσος φόβος…;

..  να γιατί ένα πουλί, σπουργίτι ας πούμε , είναι αλλιώτικο από μας… γιατί  δεν φοβάται να τραγουδήσει την αγάπη… φίλε μου.. γιατί δεν φοβάται να πει σ’ αγαπώ κι ας δώσει εκεί την τελευταία του ανάσα.. την πιο πολύτιμη…

 

 

20/………. 1/ 2008-01-2

να τραγουδήσουμε μαζί…

 

 

Διατεταγμένη υπηρεσία.. το βλέμμα στο βάθος… εσύ άνυδρος τόπος

Μια φυλακή χωρίς κάγκελα σε ψάχνει δίκαια

Χθες δεν ήσουν στο μυστικό δείπνο, καλέ μου φίλε… ήταν όλοι εκεί … ο μπαμπάς η μαμά οι εραστές μου στους αιώνες..  .. και ένα γενναίο σπουργίτι που τόλμησε να τραγουδήσει τα πάθη μου μέσα στη βιασμένη απ’ τον παρατεταμένο χειμώνα άνοιξη… που ήσουν χτες.. εγώ ήμουν εδώ και σε περίμενα .. άδικα μέσα σ΄ αυτή τη φυλακή που νόμιζα τόπο μου…

Καλώς δεν ήρθες .. εδώ είναι μάθημα  και τα σχολεία αργούν στις μέρες μας … φίλε μου… ιδιαίτερα τα τριτοβάθμια και πάνω…

Είπες έμαθες την καινούργια σου γλώσσα αυτή με τα γαλάζια όνειρα, τις κόκκινες αγάπες τους πράσινους φίλους και τις βιολετιές αλήθειες… ;

Δεν μπόρεσες όμως να τη μιλήσεις γιατί δεν πήγες ποτέ στο μάθημα… νόμισες πως έτσι μαθαίνονται οι γλώσσες από στόμα, σε στόμα μόνο…

Αχ.! Αν δε δεις το αίμα να τρέχει, αν δεν κάψεις τα δάχτυλά σου με τη φωτιά του πως θα μιλήσεις τη γλώσσα του ;

Σταμάτησε κάθε άχνα γύρω για μπορέσω , έτσι ‘ήθελε, να σου στείλω αυτό το μήνυμα…

…μου λέει λοιπόν να σου πω, αγάπα… αγάπα.. αγάπα..

αυτή είναι η γλώσσα που έχεις αλλά ξέχασες.. αγαπημένε..

αυτή είναι η μοίρα που έχεις και παλεύεις να νικήσεις εχθρέ…

κι όμως ήμασταν κάποτε φίλοι… στο μεγάλο εκείνο καταπράσινο λιβάδι παίζαμε με τα νερά και το ουράνιο τόξο … αυτά τα χρώματα.. αυτές οι πανέμορφες ανταύγειες της  ψυχής μας που λιαζόταν και ξεδίψαγε με τις ευωδιές των ψυχών της άλλης όχθης ..

 

Αχ..! αν δεν τη  δεις την ομορφιά πως θα την αγαπήσεις…  εδώ είναι… και σε φωνάζει.. δεν θέλεις να τη δεις όμως  … ούτε να την ακούσεις.. δικαίωμά σου.. μα μην την καταδικάζεις στη μοναξιά…

Στα μάτια μου χρέωσες την τυφλότητά σου… στα χείλη μου ακούμπησες την ευθύνη των λέξεων που δεν μπόρεσες να προφέρεις.. στα χέρια μου άφησες το μαχαίρι για τη σφαγή των πόθων… ας είναι… εγώ είμαι εδώ πάντα… κυλάω σαν πέτρα στην άβυσσό σου και ταυτόχρονα μένω ακίνητη αιώνες για να σου θυμίζω το ταξίδι της επιστροφής στον τόπο των ανέμων..

Δεν με θυμάσαι… δεν έκανες και τίποτα για να με θυμηθείς….

Πως θα φύγεις απ΄ τον πλανήτη χωρίς μνήμη καλέ μου;…

Όχι δεν λέω γι αυτή τη μνήμη της γης και των ανθρώπων… λέω για την άλλη μνήμη.. το ρόλου μας  τον πλανήτη της ελεύθερης  επιλογής..

Λοιπόν… στο όνομα ποιας ελευθερίας με πουλάς και για ποιο κομμάτι ουρανό με θυσιάζεις πες μου… !

-..καλά κάνεις και  δεν μου λες καλά κάνω και τα σπάω μαζί σου , όμως δεν είναι εκεί, δεν ωφελεί να τσακωνόμαστε για το ποιος έχει το δίκιο…

και οι δυο το χουμε και δεν κάνουμε πέρα ούτε ο ένας ούτε ο άλλος..

και οι δυο το χουμε. το δίκιο .. γιατί έτσι λέει το σενάριο .. κι αυτούς τους ρόλους διαλέξαμε μέσα σ αυτό το έργο αιώνων που παίζουμε και ξαναπαίζουμε , εσύ και εγώ , με άλλα κοστούμια κι άλλα σκηνικά κάθε φορά..

τώρα πρέπει όμως να συντονιστούμε φίλε μου και να μπούμε αγκαλιά στο ίδιο καζάνι γιατί σε λίγο θα μας κάψουν χώρια και είναι κρίμα να μην τραγουδήσουμε μαζί τουλάχιστον το «τετέλεσται»…

 

2/4/08

τζιν μπουφάν

 

 

 

Πέρασες λες φίλε μου την γραμμή του ορίζοντα που σε χώριζε τόσα χρόνια από μένα..

… πέρασες εκείνες τις βαθιές μαύρες θάλασσες του νου… και έφτασες .. έφτασες λες στη βάση εκείνης της κορυφογραμμής που μας χωρίζει από την αρχή μας…

-..και τέλειωσες λες το ταξίδι;

-..Τέλειωσες λες εκείνες τις ατέρμονες συζητήσεις με το διάβολο;

-.. Όχι φίλε μου εγώ δεν θα σε δω στο πλοίο… γιατί δεν ανέβηκες… πήγες..  νόμισες… ταξίδι αναψυχής, με ένα τζιν μπουφάν στην ανταρκτική.. και θέλησες να γνωρίσεις τον κόσμο με ένα τζιν μπουφάν …  αλίμονο…!!!!

Τέλος  πια…!!

 οι άνθρωποι φίλε μου δεν έχουν σταματημό.. δεν απαντούν σιωπή κανονική.. μόνο φωτιά..!!!

… και γω που μιλάω μέσα από κίτρινα φύλλα κι εγώ ακόμα δεν ξέρω αν είμαι στο παρά πέντε να σε βρω ή να χαθώ… όμως το μέλλον σου είναι τώρα…   και η δική σου σκιά αλλάζει κόσμους αγαπημένε μου φίλε..

-..χωρίς εμένα δεν μπορείς.!

-..χωρίς εσένα ακροβατώ

-  ..μαζί φτιάχνουμε τη νέα γη,   αυτή που ακόμα παλεύει να βρει ανάσα .. αυτή που θα γίνει το αιώνιο πλέον σπίτι του αρχαίου ανθρώπου.. 

Είσαι ξανά εδώ μέσα στα αρχέγονα τοπία της θλίψης και εγώ σε παρακολουθώ με εκείνα τα παλιά μάτια του ανθρώπου που δεν άγγιξε το έλεος..

..όμως σε καρτερώ στη γωνιά με την πέτρινη βρύση, εκείνη που ξαπόστασε τόσους και τόσους διψασμένους ταξιδιώτες… εκεί σε θέλω να έρθεις πρωί.. πριν χαράξει.. να δεις τις άδειες παλάμες μου και να με αγαπήσεις για πρώτη φορά..

 θέλω να ακουμπήσεις το αίμα που ακόμα κυλάει απ τα πόδια μου και να το διώξεις με ένα χαμόγελο.. εδώ σε θέλω να ‘ρθεις αγαπημένε άνθρωπε των λυγμών μου και να μου πεις πως δεν ήταν αλήθεια όλο αυτό το γλεντοκόπι του πόνου.. έλα να μου πεις πως κάνα με δοκιμή στο έργο της ζωής και πως αφήσαμε τα παιδιά να γελάνε με μας τους μεγάλους ηθοποιούς ..

αλίμονο…

..πόση ακόμα αντάρα θα γεμίσει τα σωθικά μου άνθρωπε της φωτιάς ;

..πόσος ακόμα κουρνιαχτός θα μπερδευτεί με τη στάχτη σου;;

 

30/4/ο8

το δικό μου παιχνίδι

 

 

 

 

Και τι νομίζεις φίλε μου, δεν σε κατάλαβα;

Δεν κατάλαβα πως απ την πρώτη στιγμή ορέχτηκες το παράξενο παιχνίδι που είχα αφήσει στην άμμο δίπλα στο παλιό σκουριασμένο απομεινάρι του ναυάγιου σ’ εκείνο το νησί των δυνατών ανέμων..

Το άφησα κάπου κοντά στο  τιμόνι του παλιού καραβιού που χρόνια ήταν πεταμένο δίπλα στο κουφάρι του.. κι αποκοιμήθηκα εκεί ένα απόγευμα …δίπλα στη χοντρή σκουριασμένη αλυσίδα που κρατούσε την άγκυρα.. εκεί κάπου κοντά άφησα το παιχνίδι μου… και αποκοιμήθηκα…

 

χρόνια πήγαινα σ αυτό το ναυάγιο, κάθε απόγευμα μαζί με το παιχνίδι μου ξεκίναγα περπατώντας από τον οικισμό των παραθεριστών για να φτάσω στον ήσυχο όρμο που είχα από παιδί ανακαλύψει και που για να φτάσω έπρεπε να περάσω και να επιβιώσω πατώντας πάνω σε κακοτράχαλα βράχια και περνώντας  μέσα από μονοπάτια σχεδόν ανύπαρκτα… το φτάσιμο όμως ήταν η αποζημίωση για το δύσκολο δρόμο.. ένας μικρός παράδεισος… ένας γαλήνιος ειρηνικός όρμος λες και δεν ήταν αλήθεια.. λες και έβλεπες ένα πίνακα με χρώματα ουράνια , με φοινικόδεντρα και αρμυρίκια ευκαλύπτους και πικροδάφνες με θάλασσα άμμο και βράχια και κρίνους άπειρους κρίνους της άμμου σα χαλί πάνω της κι όλα αυτά σε μια διάταξη που δεν μπαίνει σε περιγραφή… μόνο σε αίσθηση.. μόνες γήινες παρουσίες το ναυάγιο , το παλιό σκουριασμένο ναυάγιο και εγώ…

 

 εκεί λοιπόν φίλε μου πήγαινα κάθε απόγευμα τα καλοκαίρια μαζί με το παιχνίδι μου αυτό το παράξενο παιχνίδι που ορέχτηκες και  καθόμουν πάνω στη σκουριά φορώντας άσπρα.. πάντα άσπρα φορούσα και ξέρεις δε λερώθηκα ποτέ.. γιατί για να λερωθείς φίλε μου πρέπει να το θες….

..καθόμουν λοιπόν πάνω σε κάποιο από τα παλιοσίδερα του καραβιού και έκλεινα τα μάτια .. γεμίζοντας από αυτήν την αίσθηση θεϊκότητας που λέγαμε αυτή την αίσθηση ουράνιας τελειότητας καθόμουν τα απογεύματα πάνω στα παλιοσίδερα που κάποτε ήταν καράβι και άκουγα με το νου τις φωνές τα γέλια τις ελπίδες τη χαρά των επιβατών για το ταξίδι.. του τότε ..

..πόσα ταξίδια πόσοι επιβάτες πόσες ψυχές ταξίδεψε αυτό ο καράβι… και χαιρόμουν γελούσα έτρεχα με το νου στα λιμάνια που έπιανε τότε που ζούσε στητό καμαρωτό ολόφωτο τις νύχτες,  ολοκαίνουργιο φρεσκοβαμμένο κατάλευκο τις μέρες,  να κυλάει άλλοτε γαλήνια, ειρηνικά, άλλοτε αγχωμένα, μαχητικά στις θάλασσες των ελπίδων των περαστικών επιβατών του…

…κάπου δίπλα ή μέσα – δεν έχει σημασία- σ’ αυτό το ναυάγιο που  κειτόταν χρόνια τώρα πάνω στην άμμο του μικρού απαρατήρητου μα πανέμορφου ορμίσκου του νησιού που πέρναγα τα καλοκαίρια μου, με εκείνα τα πανύψηλα φοινικόδεντρα να σκάνε λες μέσα απ΄ την πέτρα και την άμμο, σαν φερμένα και αφημένα από περαστικούς πειρατές..

.. κάπου εκεί λοιπόν αποκοιμήθηκα και άφησα δίπλα το παιχνίδι μου , αυτό με την κόκκινη κουρδιστή αλήθεια, την πράσινη ολόδροση αγάπη, την κίτρινη δύναμη του μπορώ, την πορτοκαλόχρωμη  χαρά της ζωής, τη βιολετί κορδέλα της ευλογίας, το λευκό φως της θεϊκής παρουσίας.. 

 Το ‘ξερα ότι θα το ζήλευες φίλε μου, το ‘ξερα ότι θα το θελες για δικό σου, έτσι όπως κατά λάθος πέρασες έρποντας και το είδες έτοιμο φτιαγμένο πολύχρωμο γεμάτο ζωή ..  και μένα να κοιμάμαι.. και το ‘κλεψες..  το  ’κλεψες ..  το ‘ξερα ότι θα περίμενες να αποκοιμηθώ μια μέρα ή μια νύχτα κάπου τριγύρω και να αφήσω το παιχνίδι μου  δίπλα αφύλαχτο… και έτσι το πήρες.. το ‘κλεψες καλέ μου φίλε..! μα δεν ήξερες φίλε μου ότι το παιχνίδι αυτό το άφηνα πάντα αφύλαχτο γιατί μόνο στα χέρια μου έχει αυτά  τα χρώματα αυτή την εικόνα αυτή τη ζωή..; σε άλλα οποιαδήποτε άλλα χέρια είναι άχρωμο, ακίνητο, βουβό ,.. άχρηστο..

 …χαλάλι σου φίλε μου, αλλά πες μου αλήθεια τι θα το κάνεις; Αυτό το παιχνίδι δεν παίζεται από άλλον έχει χρόνια φτιαχτεί από μένα και μόνο εγώ ξέρω τον τρόπο να το χαίρομαι.. να το διαλύω και να το ξαναχτίζω κομμάτι – κομμάτι από την αρχή..  εγώ το γέννησα…. εσύ τι θα το κάνεις ; πως θα το χαρείς;  τα κλεμμένα παιχνίδια δεν τα χαίρεσαι,  φίλε μου..

… Με τι κανόνες θα παίξεις όταν δεν έχεις τον οδηγό; Με τι πιόνια όταν αυτά έχουν μείνει στην τσέπη μου από τον αγώνα της προηγούμενης νύχτας;  Τι θα ποντάρεις σε ένα παιχνίδι κλεμμένο; Ποιες αλήθειες θα παίξεις για ποια νίκη;  

…Σύλησες το μικρό παρθένο μου τόπο, όρμησες να ταράξεις την ιερή σιωπή του ναυαγισμένου καραβιού, την δική μου ιερή επιλογή  να μείνω στο δικό του τόπο και να ονειρευόμαστε μαζί παίζοντας τα απογεύματα των καλοκαιριών μου σ’ αυτό τον ήσυχο απόμακρο ορμίσκο που δεν τον ξέρουν καλά -καλά ούτε οι ντόπιοι  ..

Ήρθες στον παράξενο και αληθινά μοναδικό τόπο μου καλέ μου φίλε και θέλησες να είσαι μόνο ένας κλέφτης…  ας είναι.. θα σου μείνει αυτό και … ένα άχρηστο ανύπαρκτο παιχνίδι, να σου θυμίζει μια νίκη που δεν πήρες ποτέ γιατί ποτέ δεν θα μάθεις πως ανοίγει πως παίζεται γιατί ποτέ δεν σου είπα,  γιατί ποτέ δεν συναντηθήκαμε  για να σου συστηθώ…

Κι εγώ πάντα θα περνάω τα απογεύματα του καλοκαιριού στο μικρό μου σύμπαν εκεί που η θάλασσα, η άμμος τα κρίνα τα δέντρα τα βράχια τα παλιά σίδερα η σκουριά η μυρωδιά της ζωής θα είναι Ένα και θα φορώ πάντα λευκά , ολόλευκα.. αλέκιαστα , φωτεινά λευκά, με το παιχνίδι μου πάντα μαζί , αυτό το παιχνίδι που δεν έχασα ποτέ .. γιατί δεν μου το πήρες ποτέ καλέ μου φίλε..

 

 

7/3/08

το στιλέτο της σιωπής

 

 

   

 

 

  Άρχισα χθες να σκάβω προσπαθώντας να ανοίξω ένα παράθυρο σε μια καινούργια θέα…

…κατάργησα έτσι την παλιά μου καθημερινή φιλική συντροφιά…

..τη συνήθεια της επανάληψης των ίδιων κινήσεων, σκέψεων, στυλ, που κρατούσε χρόνια.

Ένα καινούργιο παράθυρο, λέει, στα πράγματα, φτιάχνει μια νέα πραγματικότητα, μια νέα εικόνα ζωής έτσι ώστε να νομίζεις πως ζεις αλλού ή .. αλλιώς ή..  ακόμα πως είσαι και άλλος ….

Έτσι το αποφάσισα να σκάψω τον τοίχο στο παλιό πέτρινο σπίτι που μένω από πάντα και να ανοίξω εκεί ένα καινούργιο παράθυρο σε ένα άλλο καινούργιο τοπίο..

Άρχισα λοιπόν να σκάβω  νύχτα, πάντα νύχτα, σαν το φυλακισμένο, που σκάβει σιγά -σιγά για χρόνια,  λίγο- λίγο, στα μουγκά, για να μην ακουστεί… έσκαβα νύχτα με τα χέρια, με τα νύχια , με τα δόντια , με ότι αιχμηρό είχα πάνω μου.. κάποιες φορές και μπορώ τώρα να πω τις περισσότερες, έσκαβα με εκείνο το αιχμηρό εργαλείο ,… το στιλέτο της σιωπής, που όσοι το ‘χουν, ξέρουν πόσο βαθιές χαρακιές κάνει…

Έτσι λοιπόν έμαθα να ανοίγω τις νύχτες εκείνα τα βαθιά αυλάκια στον παλιό πέτρινο τοίχο που με έκλεινε, ελπίζοντας πως κάποια μέρα θα γίνουν παράθυρο, με θέα σε ένα άλλο καινούργιο κομμάτι ουρανού…

…μη με ρωτήσεις να σου πω αν βγήκα τελικά σ’ αυτό το καινούργιο τοπίο, σ αυτήν την καινούργια θέα.., γιατί δεν ξέρω..

όσο είμαι εδώ παραμένοντας πιστά μέσα στον όρκο της σιωπής για τη λησμονιά της αλήθειας δεν θα ξέρω ποια είναι η θέα που αναζητώ.. δεν θα σου πω αν το φως που βλέπω από τη μικρή χαραμάδα που μετά από τόσα χρόνια σκάψιμο άνοιξα στον παλιό πέτρινο τοίχο που με κλείνει, είναι αυτό που ψάχνω…

θα σου πω όμως για τη διαδρομή.. για το σκάψιμο..

για τις ατέλειωτες νύχτες με εκείνο το παλιό σκουριασμένο στιλέτο, το χαραγμένο από τις κραυγές και τις απορίες μου, αυτό που λύγισε στο δρόμο από τα γιατί μου, αυτό που σκούριασε με τα χρόνια από το αλάτι των ματιών μου και την υγρασία της νύχτας..

δεν θα σου πω αν έφτασα.. θα σου πως ταξίδεψα, με ένα παράθυρο στο νου για ένα άλλο φως απ’ αυτό που μου ‘δωσαν να ξέρω..

θα σου πω πως ταξιδεύω ακόμα , μέσα στην άγνοια που μεγαλώνει όσο πλησιάζω να ανοίξω αυτή την ευλογημένη χαραμάδα στο φως που ψάχνω..

κι εκεί που μια μικρή ακτίνα λες και λάμπει από τη χαραμάδα, φτάνω να λέω πως χάθηκα και πως η νύχτα με κατάπιε πάλι και φτου κι απ’ την αρχή..

όχι λέει, είναι στασίδι το χάσιμο, μη λυπάσαι, ξαπόστασε και γιόρτασε, , το ταξίδι από τη στιγμή που το ξεκινάς δεν σταματά, δεν σε πισωγυρίζει, απλά σε θέλει ξεκούραστο, σε θέλει να σταθείς κάποιες φορές και να θυμηθείς πως ακόμα είναι νύχτα και πως έχεις δρόμο, δεν έφτασες, έχεις ακόμη πολύ θυμό μπροστά σου να ξοδέψεις για να φτάσεις εκεί που ο θυμός είναι απλά γέλιο.. και το φως είναι απλά.. εσύ..

..κι εκεί που η απορία αρχίζει να γίνεται πυξίδα του ταξιδιού εγώ ταξιδεύω , τρέμοντας μαζί με τη γη όταν αυτή  τρέμει από τις επιλογές μου, κοιτάζοντας βουβά  τα άνυδρα ποτάμια κάνοντας σκέψεις για την ευθύνη μου.. τι έκανα  για το νερό τους πόσο τα αγάπησα ή πόσο τα πίκρανα..

ταξιδεύω σπάζοντας  μέσα μου τα όρια της αγάπης, ελπίζοντας στο φως της ακόμα και μέσα στο πιο βαθύ σκοτάδι.. υπάρχοντας και κουβαλώντας το δικό μου φως εκεί που είμαι.. φάρος λιτός, καθαρός, ακίνητος, κολλημένος στα άγρια βράχια μέσα στο ρόλο μου..

είμαι στο ταξίδι μου, όταν λέω βαρέθηκα κι όμως ξαναλέω «άντε ένα βήμα ακόμα»- και ποιος ξέρει, ίσως αυτό το ένα μικρό βήμα να είναι εκείνο το τελευταίο κομματάκι τοίχου που έφτασε η ώρα να πέσει για να ανοίξει επί τέλους εκείνο το ευλογημένο παράθυρο στην καινούργια θέα που ξεκίνησα να αναζητώ..

αξίζει τον κόπο τόση αγρύπνια ;  ναι λέω,  ναι, αξίζει, αξίζει  να είσαι ξύπνιος και να παλεύεις τα στοιχειά της νύχτας με το δικό σου φως, αξίζει να είσαι ένας από εκείνους που αναζητούν ανθρώπους να μοιραστούν την αγάπη, τη μοναδική αλήθεια της ύπαρξης,  το μοναδικό προορισμό, αξίζει το ταξίδι των μεγάλων προκλήσεων, που κρατά όσο κρατά και η αναπνοή μας, αυτό είναι το μεγάλο παιχνίδι που κρατάει αιώνες και γω και συ και εμείς παίζουμε τους φίλους τους εχθρούς τους συζύγους τους εραστές, τους συγγενείς τους ξένους και προσποιούμαστε τους αγνώστους σε μια ακόμη ζωή παλεύοντας να κερδίσουμε ο ένας τον άλλον χωρίς να θυμόμαστε πως εμείς το στήσαμε έτσι, εμείς του βάλαμε λίγο από αγάπη, λίγο από μίσος, λίγο από θυμό, λίγο από γαλήνη, λίγο από δίκιο λίγο από άδικο, λίγο από φως λίγο από σκοτάδι.. πολύ από φόβο..

εμείς του βάλαμε τα συν και τα πλην για να ΄χει ρόλο και ο ρέφερης ..

εικονικό το θύμα .. εικονικός  ο θύτης… το ίδιο θέατρο, το ίδιο  πανάρχαιο έργο, το ίδιο πάντα, όπως το αρχαίο δράμα, με τις χιλιάδες διασκευές στους ίδιους ρόλους, με εναλλασσόμενα πρόσωπα να υποδύονται, με άλλο σκηνικό, με άλλα κοστούμια, μα πάντα με τους ίδιους ρόλους.. αγάπη, μίσος, φόβος, σκοτάδι φως αλήθεια, ψέμα, θύτης θύμα.. πάντα το ίδιο έργο, το ίδιο θέμα με κεντρικούς ήρωες  εμένα και σένα ….

όλοι λοιπόν οι ηθοποιοί σ’ αυτό το έργο είμαστε νικητές  μέσα στη μαγεία του ρόλου, όλοι δίνουμε τον καλύτερο εαυτό μας για να παίξουμε σωστά…

…και ταξιδεύουμε παίζοντας,  κι ονειρευόμαστε , και ζούμε τη μαγεία, άλλοι συνειδητά, άλλοι όχι…

..και άνοιξα που λες τελικά χθες μια χαραμάδα στον παλιό πέτρινο τοίχο που με έκλεινε, με εκείνο το στιλέτο της σιωπής που με κράτησε και με κρατάει με πίστη στο ταξίδι μου, στον όρκο που έδωσα να μη θυμάμαι τίποτα εδώ κάτω.. και παλεύω ακόμα για  ένα παράθυρο καινούργιο , σε μια άλλη θέα, σε ένα άλλο δικό μου κομμάτι ουρανό, σε έναν άλλο τόπο,  έξω από τον παλιό πέτρινο τοίχο που με κλείνει…

δεν ξέρω αν θα φτάσω, δεν ξέρω αν είναι η σωστή θέα, ξέρω όμως ότι ο ρόλος είναι πιο μαγικός κι ότι το φως που βγαίνει από τη χαραμάδα στο παλιό πέτρινο σπίτι είναι αλλιώτικο, πιο λαμπερό και κάνει τα χρώματα αλλιώτικα γύρω μου..  

ταξιδεύω ακόμη, παίζοντας το ρόλο που έχουμε συμφωνήσει να παίξουμε σ΄ αυτό το κοινό μας ταξίδι, φίλε μου .. σκάβοντας ακόμη με εκείνο το πανάρχαιο στιλέτο, που όσο παλιώνει τόσο πιο δυνατό γίνεται, μέσα στην πολύτιμη σκουριά του…

ταξιδεύω και αναρωτιέμαι,….. άραγε εσύ είσαι κάπου γύρω..;

 

Χριστούγεννα 2007

 

  

 

 

 

transit

Είμαστε όλοι εδώ καλέ μου φίλε, κοντά, δίπλα, μέσα σ’ αυτό σπουδαίο παιχνίδι των πολύχρωμων οραμάτων των σβησμένων ονείρων και των αναμμένων θυμών .. είμαστε όλοι εδώ πάνω στο τρένο της μεγάλης επιστροφής.. Επιστρέφουμε από τη στιγμή που ανεβήκαμε στο τρένο γη… εδώ είναι το σημείο μετεπιβίβασης , το transit,… η διαμετακόμιση… το λεπτό, κομβικό εκείνο σημείο της κάθαρσης.. που συντελείται καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού της άφιξης και της επιστροφής στο ίδιο πακέτο… Το τρένο ξεκινάει για πίσω απ’ τη στιγμή, την ίδια ακριβώς στιγμή, που πρωτανοίγεις τα μάτια στο παράξενο φως του καινούργιου τόπου σου… στις ομορφιές του καινούργιου τόπου σου.. και αμέσως αρχίζεις να τις αγαπάς..! και να σου γίνονται απαραίτητες..! και να δένεσαι…! και να μη μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτές…! και να δένεσαι και με τους συνταξιδιώτες σου…! και να δένονται κι αυτοί μαζί σου…! και το τρένο να τρέχει…! και συ να θες να σταματήσεις λίγο το χρόνο να ζήσεις το άχρονο με ό,τι αγαπάς κι αυτός να σου λέει ότι ήδη είναι σταματημένος…! από πάντα…!!! κι ότι εσύ διάλεξες το χρόνο να τρέχει… κι αυτός να τρέχει , ενώ σου λέει όχι..

… και συ λοιπόν να ξέρεις ότι τρέχεις και τρέχουν όλα μαζί σου… και μέσα σ’ αυτό το παρανοϊκό έργο.. να σου ‘ρχεται και η ειδοποίηση.. ότι εσύ θα φτάσεις στον προορισμό λίγο νωρίτερα… μόνος χωρίς τους άλλους συνταξιδιώτες σου.. αναγκαστική στάση … κατεβαίνεις φίλε μου… μόνος…

Λοιπόν τι λέμε σ’ αυτές τις περιπτώσεις όταν είναι τόσο γρήγορη η αποβίβαση .. και ξαφνική; Ότι θα μας λείψεις .; τι πρωτότυπο..! ότι σ’ αγαπάμε..; επίσης τραγικά πρωτότυπο…

Να σου πούμε … κλέψε από δω ένα τραγούδι, ένα χορό , έναν έρωτα και πάρτα μαζί , μήπως εκεί που πας τους αλλάξεις γνώμη για την αθανασία..;

Μήπως μάθουν ότι εμείς εδώ… τραγουδάμε χορεύουμε ερωτευόμαστε , ζούμε… και αφού έχουμε βιώσει την τεράστια εμπειρία της ζωής του ανθρώπου… είμαστε τόσο γεμάτοι από ύπαρξη που τίποτα δεν μας λείπει και ανά πάσα στιγμή μας φωνάξει ο σταθμάρχης, εμείς.. θα κατέβουμε και θα τον γεμίσουμε με δώρα που γι αυτόν θα ναι άγνωστα… μα ίσως ελκυστικά για να ανέβει κι αυτός μια φορά στο τρένο να ‘ρθει να δει πόσο γεμάτοι είμαστε ..; .. και να σταματήσει φίλε μου να σφυράει ;

Τι να σου πω λοιπόν καλέ μου φίλε… πως η άνοιξη δεν θα είναι ίδια πια; Πως αυτή τη φορά θα ‘χουν λιγότερα φύλλα τα λουλούδια στον κήπο.. πως η γαζία στο διπλανό οικόπεδο που του χρόνου δεν θα είναι πια οικόπεδο θα μου κάνει νάζια φέτος και δεν θα ανθίσει..;

Τι να σου πω..; να σου πω γεια … γεια χαρά φίλε … μη με ξεχνάς .. είμαι και ‘γω στο ίδιο τρένο… έχω λίγους σταθμούς ακόμα να περάσω πριν κατέβω…

Λοιπόν ξέρεις κάτι όλα είναι εδώ …!! τίποτα δεν έχει φύγει.. και ‘γω δεν έχω ταλέντο να τραγουδήσω το θάνατο.. μια μικρή φωνή αχνή μου μείνε μέσα σε άπειρες τρομαγμένες φωνές που τραγουδάνε δήθεν τη ζωή… μια μικρή φωνή μου ‘μεινε… χωρίς τόνο.. χωρίς νότες… με μόνη την καρδιά μου που χασομεράει συνέχεια να κατέβει τα σκαλιά της αβύσσου …

Δεν θα σε ταλαιπωρήσω καλέ μου φίλε… τώρα που είσαι μπροστά στη θέα του σταθμάρχη…

ο σταθμάρχης μας.. .!!

αυτός ο συνταξιούχος Θεός που μας αφορίζει και μας καλεί μαζί στο ίδιο σκηνικό να παίξουμε το έργο μας ο καθένας.. και ενώ μας λέει με τα δικά του λόγια ότι θα παίξουμε δίχως πρόβα… σκάει το παραμύθι της πρόβας αιώνων για την οποία δεν έχουμε ιδέα.. αλίμονο μας …!!

Αχ σταθμάρχη μου ..! σε ποια καινούργια πόρτα θα κρεμάσεις στεφάνι αναχώρησης…!!

Και σε ποιο σταθμό θα περιμένεις τον επόμενο απ’ την παρέα;

6-7/4/08 Για τον Ηλία…

η άνοιξη που δεν μας άντεξε

Δεν την αντέχεις εύκολα την άνοιξη
και τον Απρίλη να σε παίρνει αγκαλιά
κόβει τις φλέβες σου κρυφά με το μαχαίρι
και δεν αφήνει απ’ το αίμα σου σταλιά”…

Έγραφε και έγραφε ο Ηλίας μέχρι που έγινε μουσική στ αυτιά μας,  σκόνη στο παλιό μας ραδιόφωνο,  αύρα στα μαλλιά μας..

…Άνοιξη στο όνειρο που δε βρήκε καιρό να γίνει σφαίρα στην καρδιά μας…

..Όλα χθες ήταν κανονικά …

…η εφημερίδα στην ώρα της,  η τηλεπαρουσιάστρια που πάντα μπερδεύει χαριτωμένα τα τριγενή και δικατάληκτα , στην ώρα της , οι βιαστές της συνείδησής μας στην ώρα τους όλοι

Μόνο εμείς δεν ήμασταν εκεί .. εμείς που προσπαθούσαμε χθες την ίδια ώρα να σώσουμε λίγη απ τη χαρά που κανονικά θα έπρεπε να έχουμε… προσπαθούσαμε να φτιάξουμε χρώμα για να της δώσουμε .. μήπως και πάρει ανάσα…μήπως γεννήσει μουσική, … λίγη,  απ όση έμεινε καθαρή, μήπως και ακούσει και θυμηθεί το γέλιο …

Όμως τίποτα δεν άγγιξε την ευχή μας..

Το χρώμα έμεινε γκρι και χθες .. η μουσική νοθευμένη και η ευχή διπλά ανεκπλήρωτη..

Καλό ταξίδι Ηλία ..

Θα είσαι πάντα η άνοιξη .. που δεν θα αντέχουμε.. γιατί θα μας θυμίζεις το όνειρο που δεν βρήκε χρώμα και μουσική.. να γίνει μια μικρή σφαίρα στην καρδιά μας.. θα είμαστε πάντα με τη σκέψη σου , γιατί είσαι εκείνη η άνοιξη που δεν μας άντεξε…………………….

21/9/08

για τον Ηλία Κατσούλη

Η φυλή των ανέμων

η φυλή των ανέμων

Η φυλή των ανέμων είναι μια πρωτόλεια ράτσα ιδιότυπων όντων που πάντα θα τελεί εν ανεπαρκεία και ιδιαίτερα στις μέρες μας.
Σιωπά, ακούει, παρατηρεί και οδύρεται στα σκοτεινά.
Τρέφεται με ό,τι έχει απομείνει μη μεταλλαγμένο…δηλαδή σχεδόν με τίποτα..!
Γι αυτό είναι αόρατη από το γυμνό μάτι και την ελαφριά συνείδηση…
Υποφέρει από την αμετροέπεια, την υπερβατικότητα, την αγένεια, την αναλήθεια και τους συνθετικούς ανθρώπους.
Μέσα στη μεγάλη της μοναξιά και στην ανάγκη της για τη διατήρηση των αρχετύπων, των πρωτογενών αξιών και της άμεσης έκφρασης παίζει καμιά φορά με το μέτρο και τη ρίμα, έτσι για αλλαγή, αλλά και ανάγκη για την εξεύρεση, των όποιων λίγων συγγενών και ομοφύλων.
Η φυλή των ανέμων συγκεντρώνεται κάθε βράδυ εκεί που μόνο φυσάει.. αυτοπυρπολείται και καίγεται στους βοριάδες…
..και κάθε πρωί ξαναγεννιέται από την ίδια στάχτη που αιώνες τώρα κρατάει πεισματικά το είδος σε ανεπάρκεια μεν.. αλλά χρήσιμα ζωντανό για τις προθήκες των Μουσείων Ανθρωπολογίας…

Ελλάς έτους 2009

Διερωτώμαι τα τελευταία δύο χρόνια….δεν είναι δυνατόν να ζούμε σε αυτή τη χώρα…από το κακό στο χειρότερο.Παίρνεις μία ανάσα και στα 2 επόμενα δευτερόλεπτα λαχανιάζεις από την σκληρή καθημερινότητα.Ανασφάλεια, άγχος, πίεση, σχεδόν καθόλου προσωπικός χρόνος και όλα αυτά γιατί; δουλεύουμε πολύ, αμοιβόμαστε με πολύ λιγότερα.Έπειτα έρχονται τα μαντάτα των αυξήσεων στις τιμές των προϊόντων, οι μειώσεις των μισθών, οι απολύσεις.Η καταστροφολογία των ΜΜΕ τρομοκρατεί τον κόσμο. Η μεγαλύτερη δε κινδυνολογία γίνεται από την τηλεόραση και τα “δελτία ειδήσεων” που γεμίζουν με σάλτσα κακής ποιότητας τα νέα κάθε ημέρας και ο ύπνος του κόσμου συνεχίζεται……έξαρση εγκληματικότητας, φτώχεια, ανέχεια, ληστείες είναι τα βασικά στοιχεία που συνθέτουν ένα show των 8 κάθε ημέρα στους τηλεοπτικούς σταθμούς. Να μη μιλήσω για τα σχόλια δημοσιογράφων και συμμετεχόντων σε αυτό το χάλι. Ζαβαρακατρανέμια ήλεος, ήλεος, μία ουσιαστική πολιτική ανάλυση σε γνωστό τσίρκο στις 8.

Η δήθεν γκλαμουριά των μεσημεριανών κατινοεκπομπών, από τα μεγάλα σαλόνια με τα πλούσια πρόσωπα μέχρι τα τραπέζια των παρουσιαστών δίνει και παίρνει κάθημερινά. Άραγε έχουν αντιληφθεί οι άνθρωποι αυτοί πως δε προσφέρουν τίποτα στο κοινωνικό σύνολο; Το να κάθεσαι σε τραπέζι με άλλους 8 και να παρουσιάζεις ψεύτικες εικόνες νομίζοντας πως κάνεις δουλειά το θεωρώ έλλειψη ηθικής παιδείας….όλα αυτά σε μία κοινωνία που εξαγριώθηκε πριν 3 μήνες με τη δολοφονία ενός 15χρονου στα Εξάρχεια….μερικές φορές πιστεύω πως δεν ήταν τυχαίο το περιστατικό αυτό.Από την ημέρα εκείνη και για μία εβδομάδα η χώρα βρισκόταν σε χάος , κέντρα μεγάλων πόλεων και μή καίγονταν από αναρχικούς, η αστυνομία ως γνωστόν δεν έκανε τίποτα, αντίθετα τα έβαζε με πολίτες και ανήλικα παιδιά.Στους τελευταίους 3 μήνες κάτι δεν πάει καλά.Η πολιτική κατάσταση είναι ασταθής σαν μία σάπια παράγκα, έχουμε περιστατικά με πυροβολισμούς προς και από αστυνομικούς στο ψαχνό και ενίοτε και στον αέρα για να λέμε πως υπάρχει δράση στον κόσμο μας.

Από την άλλη υπάρχει πρόβλημα με την επαγγελματική αποκατάσταση.Κάποιες ειδικότητες απαιτούν πρακτική, ποιος ο λόγος;αν με προσλάβουν σε γραφείο για γραμματέα θα μου δείξουν τί θα κάνω κι έπειτα είναι θέμα χρόνου να μάθω.Πιστεύω πως η πρακτική είναι μία δικαιολογία των εργοδοτών σε συγκεκριμένους κλάδους για να μην πληρώνουν κόσμο.Το βλέπω συνεχώς.Αφού τελειώσει ο καιρός αυτός της “απασχόλησης άνευ πληρωμής” ο καλός απόφοιτος της σχολής δημοσιογραφίας/ηχοληψίας/πληροφορικής και πολλών ειδικοτήτων ακόμα κυκλοφορεί με το χαρτί στο χέρι “έκανα πρακτική”, και;Μήπως πρέπει να αναθεωρήσουμε και να σκεφτούμε κάποια πράγματα στην ένδοξη κάποτε Ελλαδίτσα μας;οι γιοι πολιτικών και τα μίνι μια χαρά προσλαμβάνονται σε κανάλια και μέσα.Ή εξυπηρετούν συμφέροντα , ή κάνουν το δικό τους ρεσιτάλ παράνοιας. Σε αυτό φταίμε εμείς.Όχι οι πολιτικοί και τα μεγάλα κεφάλια.ΕΜΕΙΣ, τέτοια ανοχή δεν έχω ξαναδεί.Μήπως ο Έλληνας πιστεύει πως θα έρθουν καλύτερες ημέρες;Συν Αθηνά και χείρα κίνει λέω εγώ….

Φιλοκαλούμεν μετ’ ευτελείας και φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας…..