edith
Χάζευα πριν λίγο μια ταινία για ένα σπουργίτι αλλιώτικο……
Με βρήκε σε ώρα που η κρίση για τις αλήθειες των άλλων είχε αρχίσει να δυναμώνει…
κι αγάπησα το σπουργίτι ακόμα περισσότερο.. κι αγάπησα κι εμένα με άλλο τρόπο ,,
Δεν άρχισα να μιλάω με δήθεν φωνή για το ωραίο του πέταγμα ούτε να κατρακυλάω στην υποτέλεια για να με αγαπήσεις φίλε μου… το αγάπησα.. έτσι σκέτα… το αγάπησα γιατί συγγενέψαμε, τραγουδήσαμε μαζί , αυτό με τη μελωδική του μοναδική φωνή και εγώ με τη σιωπή μου, ένα τραγούδι γνωστό και στους δυο μας, αυτό της αγάπης που αναζητιέται απελπισμένα από την αρχή έως τη στιγμή που η ανάσα παύει να θολώνει το τζάμι, αυτό το τραγούδι που ο καθένας μας το τραγουδάει με το δικό του μοναδικό σκοπό , μελωδία, λόγια…
Ταυτίστηκα μ’ αυτό το σπουργίτι, έκλαψα γοερά με τη μοίρα του, ταύτισα πολλά της τερτίπια με αυτά της δικής μου μοίρας και πάντα ως συνήθως η κατάληξη είναι μια… το σημείο που όλα αρχίζουν και τελειώνουν είναι ένα… αυτή η ευλογημένη και περίφημη αγάπη που δεν έχει πρόσωπο, γένος, φύλο, καταγωγή, έθνος, θρησκεία, πατρίδα…
αυτή η περίφημη αγάπη που δεν κατακτιέται με άρματα ούτε με σάλιο, αλλά μόνο με βλέμμα και χαμόγελο..
Αλίμονο μου αν δεν μάθω το χημικό της τύπο, αν δεν την αγγίξω έστω και στα ακροδάχτυλα ή στις αόρατες τριχούλες των ταλαιπωρημένων της και αφίλητων μαλλιών.. αλίμονό μου , δεν θα έχω κοινωνήσει τη ζωή που ήρθα να μάθω…
Αγάπη της μοίρας μου η ενοχή, αυτό έγραφαν τα χέρια μου μερικά χρόνια πριν όταν με χτυπούσε από παντού η παγωνιά, όταν ξαφνικά πέτρωσαν τα λόγια στο στόμα σου φοβισμένε φίλε μου, όταν η άλλη μου πλευρά αποφάσισε να κάνει τη μεγάλη της έξοδο… για να συναντήσει τη ζωή…
Ταυτίστηκα με το μοναδικής ομορφιάς σπουργίτι που ‘φερα σπίτι ένα απόγευμα σε μορφή DVD και σε ήχο παλιό, κόντρα στο ρεύμα εποχής ανθρώπων δεοντολογίας… αυτό το «πρωτόγονο» μικρό, τρυφερό, βαθιά θλιμμένο σπουργίτι της «καθαρής» σου συνείδησης αγαπημένε μου φίλε… και έκλαψα μαζί του, γυρνώντας πίσω πολλές δεκαετίες γήινου χρόνου, μα ζώντας και αναπνέοντας μαζί του τώρα σε μια άλλη αληθινή πραγματική διάσταση αυτή της αγάπης που έρχεται να σε βρει μέσα από το βαθύ συμφωνημένο με εσένα καλέ μου αγαπημένε φίλε πόνο…
- γιατί άραγε γι αγάπη μιλούν μόνο οι άνθρωποι που έχουν πονέσει γιατί αυτοί είναι εκείνοι που συνήθως συγχωρούν και γιατί τα σπουργίτια ζουν λίγο; Ίσα ίσα λες για να ξεπληρώσουν κάτι… να τραγουδήσουν να βραχούν να πεινάσουν αλλά πάντα ελεύθερα μέσα σε εκείνη την αληθινή εμπειρία της ζωής που δεν υπόσχεται απλά.. είναι … και μάλιστα είναι , με τη μέγιστη σοφία .. για τον καθένα ξεχωριστά
Έτυχε που λες να δω αυτό το σπουργίτι μια στιγμή που αφόριζα την κρίση μου γιατί δεν μπορούσε να κατανοήσει την αλήθεια σου φίλε μου… αυτό το γκρίζο στο βλέμμα σου όταν δεν έχω να σου δώσω άλλο.. αυτό το σάλιο στα χείλη σου έτοιμο να σπαταληθεί σε δρόμους απόλυτης υποταγής και συμβιβασμού.. και δεν στο ζήτησα εγώ. Απλά έτσι φαίνεται λειτουργεί το σύστημα και εσύ έγινες κομμάτι του φίλε μου…
.. έβλεπα που λες αυτό το σπουργίτι και έκλαιγα γοερά για την αγάπη του και το πάθος του γέμιζε τα μάτια την ψυχή τα κύτταρά μου, αυτή την αγάπη που μόνο τα ελεύθερα πλάσματα δεν φοβούνται..
πόσες φορές φοβήθηκες να πεις σ’ αγαπώ την ώρα που το ‘νοιωσες ;
πόσες φορές άφησες το φόβο να σε απομακρύνει από την αλήθεια σου φίλε μου; Και τι θα σου στοίχιζε; Ο άλλος δεν έμαθε ποτέ για το υπέροχο συναίσθημα που σου δημιούργησε κι εσύ δεν είπες ποτέ αυτό που ένοιωσες, άφησες να χαθεί μια στιγμή, χωρίς να σκεφτείς ότι μπορεί εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή ο άλλος να είχε ανάγκη να ακούσει ένα σ’ αγαπώ από οπουδήποτε και εσύ του στέρησες αυτή την αλήθεια…
..γιατί τόσος φόβος…;
.. να γιατί ένα πουλί, σπουργίτι ας πούμε , είναι αλλιώτικο από μας… γιατί δεν φοβάται να τραγουδήσει την αγάπη… φίλε μου.. γιατί δεν φοβάται να πει σ’ αγαπώ κι ας δώσει εκεί την τελευταία του ανάσα.. την πιο πολύτιμη…
20/………. 1/ 2008-01-2
Υποβολή απάντησης