…ΚΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΙΞΗ…
Πώς να αρχίσεις ξανά την κουβέντα με τα στοιχειά;
Πώς να ακυρώσεις τα σκοτάδια που ήρθαν πάλι ακάλεστα;
Πώς να αγγίξεις ξανά εκείνο το μικρό κομμάτι ουρανού που κατάφερες να φτάσεις;
Πώς να ανοίξεις την καινούργια πόρτα της συνείδησης;
Πώς να ζήσεις πάλι εδώ με το θάνατο να παραφυλάει στην πόρτα σου;
Εκεί λοιπόν μέσα στα ατέρμονα μονοπάτια της αυταπάτης, στην αδιέξοδη παραλογή..
..Στο πουθενά της σκέψης, αλλάζει το χρώμα..
Εκεί σ ένα μόνο σημείο που ψάχνεις για τη μετάβαση υπάρχει το άπλετο φως..
..Εκεί που δεν σ αφήνει αυτή η ρημάδα η διττότητα να φτάσεις αν δεν της πεις αντίο..
Και πως το λες ;
Αυτό το λίγο σκοτάδι που έχει απομείνει ξαναβγαίνει μπροστά σου, απειλεί, διαφεντεύει το δρόμο και δεν αφήνει..
..δεν παραιτείται δεν ξεκουμπίζεται..
..Κι η Αγάπη αυτή που λες πως βρήκες τελικά το χημικό της τύπο.. άφωνη.. αμήχανη.. φοβισμένη να σπάσει τα όρια και να πει το ναι για πάντα..
Αλλάζω γνώση;
Αλλάζω φωνή;
Αλλάζω δέρμα;
Αλλάζω ψυχή;
Τι αλλάζω επί τέλους για να βρω χρώμα ??
Κι είναι Άνοιξη που να πάρει….
