ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΞΥΛΑΠΟΘΗΚΗ
Αλλοίμονο.. δεν άντεξα τις τόσες ομορφιές σου κόσμε
Δεν μπόρεσα να κλειστώ στους κανόνες σου
Ήθελα ελεύθερη τη γη μου .. ήθελα να σε τραγουδώ με φωνή αηδονιού..
Αλλοίμονο εσύ δεν ήσουν από εκείνα τα μέρη της παλιάς γης φίλε μου,
Ο κόσμος πάντα ήταν ένα παιχνίδι στη χούφτα των θνητών …
κι εγώ μια μικρή σφαίρα στο στήθος του Θεού… κάθε μέρα αλλάζω πουκάμισο κάθε νύχτα αλλάζω φωνή… κάθε απόγευμα αλλάζω γραμμένο..
Το μόνο που μένει ίδιο… είναι ο θάνατος…
Αυτός δεν αλλάζει… την ιδία μάσκα φοράει στους αιώνες..
Σ αγαπώ, λέει ο άνθρωπος και δεν ντρέπεται για το λίγο , σ αγαπώ λέει ο σκύλος και δεν το ακούει κανείς…μονάχα η πληγή μου…. αυτή που χρόνια ρέει αδιάκοπα και με κάνει μισό, με κάνει λίγο, με κάνει καθώς πρέπει άνθρωπο..
Έλεος… το γραμμένο δεν φταίει για το λίγο σου καλέ μου φίλε… αυτό ήταν γραμμένο και σε περίμενε να το σβήσεις … και συ το φόρτωσες κι άλλο..
Αλλοίμονο… ο αιώνας ψάχνει εθελοντές η αγάπη κρεματόρια.. κι εγώ την αλήθεια σου φίλε μου…
Γελάει σήμερα ο φίλος των δικών μου ονείρων.. μα εγώ δύσκολα τον βρίσκω ζωντανό
Μια μικρή ξυλαποθήκη έγινε το καταφύγιο των λόγων του
Ένας μεγάλος θάνατος αρκέστηκε στην απλοϊκή του ανάσα….
Δύσκολα φίλε μου βρίσκεις σήμερα ζωντανό άνθρωπο..
21/5/08
