Ωραίες , έντιμες λέξεις σπαρμένες στις εύκολες γειτονιές των λόγων

Ωραίες εύκολες θέσεις , αφημένες δήθεν τυχαία στις παλάμες μου

Ωραίες τραγικές μνήμες , χωρίς πρωταγωνιστές

Πλήν ενός..

Τυμβωρύχοι της δικής σου θυσίας… Παιδί μου,

Αλληλέγγυοι των μεγάλων σου πόθων , δήθεν πιστοί..

Δεν άφησαν στιγμή ,

Επέλασαν πριν ακόμα στεγνώσει το αίμα σου στις πλάκες του βρώμικου πεζόδρομου

Δεν άφησαν ρωγμή που να μην την ποτίσουν ντροπή

Δάκρυσαν  τα μάτια των αθώων …

Κι αυτό το δάκρυ δεν έφτασε να ποτίσει τα δίψα των αρπακτικών …

.. Κι εγώ δεν ήμουν εκεί να σου κρατήσω το χέρι .. και να σου ζητήσω συγγνώμη……

…για τον Αλέξη …

19/12/08

Έφτασα να μιλάω πια μόνο με σύμβολα και να ακούω μόνο το θόρυβο της σιωπής μου

Αλλοίμονο μου..

Δεν φτάσαν τα λόγια μου να μείνει η άνοιξη λίγο ακόμα,

Δεν φτάσαν οι ευχές μου στον αποδέκτη τους

Και έτσι αργώ να καταλάβω πάλι, πως τα πράγματα έχουν ως έχουν και όχι ως επιθυμώ

Αργούν και οι μέρες

Χωρίς καμία προειδοποίηση φτάνουν στο κατώφλι μου, ακάλεστες

Ανοίγω βαριεστημένα

Και ο εχθρός μου για άλλη μια φορά κάνει κατάληψη στην αγνή μου πρόθεση

Ας είναι παλιός ο δρόμος παλιό το παραμύθι

Καινούργιοι όμως οι θνητοί φίλοι μου

Δεν θέλουν να με αγοράσουν θέλουν να με κερδίσουν στα χαρτά .. ακόμα χειρότερα

Θέλουν να με βάλουν στο λόττο

Θέλουν να με εξαφανίσουν

Κι εγώ σωπαίνω

Έτσι μου είπαν .. να σωπαίνεις και να εύχεσαι το καλό του δυνάστη σου

Και έτσι είναι… δυστυχώς έχουν δίκιο………

29/11/08

 Η ΤΡΙΤΗ ΓΛΩΣΣΑ

……………………………………………

…Πάντα θα είναι αργά σ αυτόν τον πλανήτη και πάντα δεν θα  ‘χω προλάβει το τρένο… πάντα κάποιος θα έχει πιάσει τη θέση που δικαιούμαι και εγώ πάντα θα κοιτάω απ το σταθμό τον καιρό   να σπαταλιέται σε άλλα χέρια…

Ποτέ δεν ήρθε το σήμερα με λιγότερα φτιασίδια απ ότι απόψε και ποτέ δεν με άγγιξε η ζωή με περισσότερη σιωπή .. ας είναι τα μεγάλα μου όνειρα μείναν σ εκείνο το σταθμό χάρισμα σ αυτόν που πρόλαβε να ανέβει στο τρένο… τα μικρά μου όνειρα δεν τα θέλει κανείς .. την αγκαλιά μου τη λεηλάτησε ο άνθρωπος…. και το γέλιο μου έγινε βροχή και χιόνι μετά…

Μόνο η αφή έμεινε ακέραια .. να μου δείχνει το ποιον ακουμπώ κάθε φορά και πόσο καίει το χέρι μου  στο άγγιγμά του.. αυτή η αφή η λιγότερο τραγουδισμένη αίσθηση και η περισσότερο λατρεμένη απ τους πιστούς της αγάπης

Λοιπόν κύριε του καινούργιου μου ταξιδιού … που προτείνεις να πλεύσει το μικρό μου όνειρο… ή μήπως περνούσες και συ για λίγο και θέλεις μόνο μια γουλιά νερό για να συνεχίσεις.. τι όμορφο θα είναι να το πεις στην αρχή και πόση ευλογια θα μ έκανες να νοιώσω δίνοντας νερό και απάγκιο σ έναν ακόμη περαστικό…. ένα άγγιγμα …..ξέρεις είναι απλή η αίσθηση της αφής αρκεί να εξασκηθείς και να μάθεις να μιλάς με τα χέρια .. και να ακούς με τα χέρια και να μυρίζεις με τα χέρια .. και να βλέπεις με τα χέρια .. αυτά που δεν θέλουν να μάθουν να βλέπουν, να ακούν, να μυρίζουν, να γεύονται οι άλλοι..

Κοινότοπα τα λόγια ξέρω… μα δεν έχω σκοπό καλέ μου να κάνω εντύπωση… έχω σκοπό να μιλήσω την Τρίτη γλώσα μεσα από πράγματα κοινά και μέσα από χιλιοσκηνοθετημένες ίδιες εικόνες… χωρίς καινούργια τοποθέτηση ευφυΐας λογοτεχνικής ή ποιητικής… κάθε μια για τον καθένα έχει άλλα χρώματα άλλους ήχους άλλα νοήματα.. αυτό είναι το δικό μου μικρό όνειρο που θέλω να μοιραστώ με λίγους που δεν σκέφτονται την πρωτοτυπία της Τέχνης .. αλλά τη γέννα της… αν πρωτοτυπήσω στο έργο αυτό δεν θα ακουστούν τα λόγια που με νοιάζει να πω και να τα ακούσει ο απλός απαίδευτος ακροατής ..μόνο μέσα απ το απλό καθημερινό στοιχείο που δεν εντυπωσιάζει η όψη του μπορούν τα λόγια να ακουστούν καθαρά

Τρίτη γλώσσα … ξέρεις τι είναι η Τρίτη γλώσσα και πως μιλιέται.. ξέρεις τα λόγια και τους κώδικες που την ενεργοποιούν …

Η Τρίτη γλώσσα καλέ μου έχει να κάνει με την αφή… έχει να κάνει με την αίσθηση έχει να κάνει με τη σιωπή… αυτή που μόνο καθημερινές κανονικές απλές εικόνες και καταστάσεις περιγράφουν

Η Τρίτη γλώσσα είναι ο δικός μου σκοπός αυτή η γλώσσα που δεν μιλιέται αλλά «νοιώθεται» , είναι αυτή που προσπαθώ μέσα από τα κοινότοπα θέματα να μεταφέρω με λόγια κλειδιά και με κώδικες θείου.. αυτό είναι το δικό μου ταξίδι και ο ρόλος μου σ αυτό το έργο και ας είναι απλό στα μάτια σου .. είναι ένα ταξίδι που δεν έχει καράβι με πανιά πλούσια μεγάλα ανοιχτά.. έχει μόνο άνεμο και ένα γερό λέω σκαρί από έβενο και ατσάλι στα καρφιά που κρατάνε δεμένο το κορμί του.. αυτό είναι το δικό μου σκαρί.. είναι ένας ρόλος χωρίς κοστούμια, χωρίς σκηνικό και χωρίς στην ουσία ηθοποιό, μόνο φωνή, …

Ξέρω πως κάποια έργα τα χουν παίξει κι άλλοι…μα όχι μ αυτά τα λόγια μ αυτή τη γλώσσα… δεν με πειράζει αν ο θεατής θα έρθει για αυτό που φαντάζει διαφορετικό στα δικά σου μάτια  και δεν θα το βρει .. το καλ΄’ο σκηνικό, τον πρωτότυπο διάλογο, τους ρόλους με φαντασία… όχι  , ψάχνω τον ακροατή…. εκείνον τον άλλο  που θα έρθει να ψάξει να βρει νερό να ταξιδέψει μέσα στα κανάλια της ψυχής μου… αυτή που θέλει απεγνωσμένα να του μάθει τα πρώτα γράμματα για να συλλαβίζει σωστά τις πρώτες λέξεις της καινούργιας γλώσσας των ανθρώπων της ουσίας…

Αυτό είναι καλέ μου το μικρό όνειρό μου, που σήμερα λίγο – λίγο το παλεύω να βγει… ψάχνω και ‘γω μη νομίζεις , ψάχνω για χρώματα για ήχο για αίσθηση.. όμως κάθε φορά με βρίσκουν αυτά μέσα σε ένα δειλό δάκρυ του ανθρώπου που θα νοιώσει για πρώτη φορά  πάνω του το βλέμμα μου και θα αλλάξει γνώμη για τον άνθρωπο και για την αγάπη…….

19/7/08    

\

Μικρή πληγή στων αφεντάδων τις αυλές

Σιγούν κι αυτές των καιροσκόπων οι λαλιές

 Γη μου στενάζεις..  

 Αυγερινός μισός χαράζει σε δουλεμπόρων φυλακές

Αίμα μου στάζεις..

Γιορτάζει ο πόνος στη μικρή μου γειτονιά

Και μια απάθεια

των οργισμένων των αγγέλων τη μιλιά

είπαν εμπάθεια

σιγή στον τάφο των αθώων

σιγή στα σπίτια των θυτών

σιγή στα χείλη των φυλάρχων

των προεστών..

κραυγή βουβή των ζωντανών η ξενιτιά

ένας αέρας έχει πάρει τις ψυχές και τις μοιράζει

κι ήταν παιδιά..

ο τρόμος έστειλε το μήνυμα πως ήρθε

και δεν διστάζει..

9/5/10

Αλλοίμονο.. δεν άντεξα τις τόσες ομορφιές σου κόσμε

Δεν μπόρεσα να κλειστώ στους κανόνες σου

Ήθελα ελεύθερη τη γη μου .. ήθελα να σε  τραγουδώ με φωνή αηδονιού..

Αλλοίμονο εσύ δεν ήσουν από εκείνα τα μέρη της παλιάς γης φίλε μου,

Ο κόσμος πάντα ήταν ένα παιχνίδι στη χούφτα των θνητών …

 κι εγώ μια μικρή σφαίρα  στο στήθος του Θεού… κάθε μέρα αλλάζω πουκάμισο κάθε νύχτα αλλάζω φωνή… κάθε απόγευμα αλλάζω γραμμένο..

Το μόνο που μένει ίδιο… είναι ο θάνατος…

Αυτός δεν αλλάζει…   την ιδία μάσκα φοράει στους αιώνες..

Σ αγαπώ, λέει ο άνθρωπος και δεν ντρέπεται για το λίγο , σ αγαπώ λέει ο σκύλος και δεν το ακούει κανείς…μονάχα η πληγή μου…. αυτή που χρόνια ρέει αδιάκοπα και με κάνει μισό, με κάνει λίγο, με κάνει καθώς πρέπει άνθρωπο..

Έλεος… το γραμμένο δεν φταίει για το λίγο σου καλέ μου φίλε… αυτό ήταν γραμμένο και σε περίμενε να το σβήσεις … και συ το φόρτωσες  κι άλλο..

Αλλοίμονο… ο αιώνας ψάχνει εθελοντές η αγάπη κρεματόρια.. κι εγώ την αλήθεια σου φίλε μου…

Γελάει σήμερα ο φίλος των δικών μου ονείρων.. μα εγώ δύσκολα τον βρίσκω ζωντανό

Μια μικρή ξυλαποθήκη έγινε το καταφύγιο των λόγων του

Ένας μεγάλος θάνατος αρκέστηκε στην απλοϊκή του ανάσα….

Δύσκολα φίλε μου βρίσκεις σήμερα ζωντανό άνθρωπο..

21/5/08

πριν χαθείς ποιητή μου

Αφουγκράσου μαζί μου..

Τον παλμό της δικής μου της γης

Εκεί ζουν, ακριβέ μου,

Τα παιδιά του ανέμου,..

..Τα παιδιά της αιώνιας φυγής..

-..Γίνε εσύ αρχηγός

Κι εγώ.. μένω πιστός

Στις φωνές των αρχαίων κειμένων

..Ο εχθρός μας αστός

…Ο καιρός μας σβηστός

Στα πεδία χαμένων πολέμων

-..Σαν θα ‘ρθεις ποιητή μου

Στη φιλόξενη γη μου ..

..Να με δεις σαν παιδί που γελάει..

Έλα, μείνε μαζί μου

Να γνωρίσεις στη γη μου..

..Τη φυλή που ανέμους γεννάει..

                                             23/1/06

Ύποπτη σιωπή

Νόθα εκεχειρία

Οι οιωνοί μετράνε κουφάρια

Κι εγώ το χρόνο

Αθώα βροχή

Οι Συμπληγάδες ξεδιψούν τον Αχέροντα

Ο ήλιος αλλάζει ουρανό

Κι ο Οδυσσέας έπος

30/4/06

Όλοι λείπουν απόψε…

Ο κόσμος στέρεψε από ανάσες

Το γεράνι στη γλάστρα δεν άντεξε τον καιρό της ξηρασίας

Αλίμονο..!

 ζωές άπνοες, ανοίξτε πανιά..!

δώστε πίστη στη θάλασσα

Τραγουδήστε το αρχαίο τραγούδι των ταξιδευτών

Η αγάπη στον καιρό δεν χάνεται

Ρέει μόνη, λυπημένη.. σιωπηλή

Ακούστε ποτάμια το νερό που περιμένει να κυλήσει μέσα σας

Βουνά, ακούστε τον άνεμο που καίγεται ψάχνοντας σώμα να απλώσει το χάδι του 

Θάλασσες ταξιδέψτε την κραυγή μου ως την άγνωστη πλευρά της σφαίρας

Θεέ,

άκου τον άνθρωπο που κουράστηκε να σε ψάχνει…

Μάρτιος 2007

Σε πανάρχαιους τόπους

Τους μεγάλους ανθρώπους

Συνάντησα

Με πληγές στο κορμί

Στη ματιά τη φωνή

Η σιωπή τους το δώρο

Που κράτησα

Της σιωπής τους θεούς

Θέλω μόνο αρχηγούς

Στους μεγάλους πολέμους των φόβων

Στους εχθρούς των λυγμών μου εχθρούς

Και ταγούς των πιστών μου αφόβων

Σε καινούργια λιμάνια

Με μικρούς καιροσκόπους

Ναυάγησα

Πλαστικά τα σκαριά

Δεν τα πιάνει η σκουριά

Τα κορμιά των ανθρώπων

Που άφησα

9-10/12/05

ΜΦ

Πώς να αρχίσεις ξανά την κουβέντα με τα στοιχειά;
Πώς να ακυρώσεις τα σκοτάδια που ήρθαν πάλι ακάλεστα;
Πώς να αγγίξεις ξανά εκείνο το μικρό κομμάτι ουρανού που κατάφερες να φτάσεις;
Πώς να ανοίξεις την καινούργια πόρτα της συνείδησης;
Πώς να ζήσεις πάλι εδώ με το θάνατο να παραφυλάει στην πόρτα σου;
Εκεί λοιπόν μέσα στα ατέρμονα μονοπάτια της αυταπάτης, στην αδιέξοδη παραλογή..
..Στο πουθενά της σκέψης, αλλάζει το χρώμα..
Εκεί σ ένα μόνο σημείο που ψάχνεις για τη μετάβαση υπάρχει το άπλετο φως..
..Εκεί που δεν σ αφήνει αυτή η ρημάδα η διττότητα να φτάσεις αν δεν της πεις αντίο..
Και πως το λες ;
Αυτό το λίγο σκοτάδι που έχει απομείνει ξαναβγαίνει μπροστά σου, απειλεί, διαφεντεύει το δρόμο και δεν αφήνει..
..δεν παραιτείται δεν ξεκουμπίζεται..
..Κι η Αγάπη αυτή που λες πως βρήκες τελικά το χημικό της τύπο.. άφωνη.. αμήχανη.. φοβισμένη να σπάσει τα όρια και να πει το ναι για πάντα..
Αλλάζω γνώση;
Αλλάζω φωνή;
Αλλάζω δέρμα;
Αλλάζω ψυχή;
Τι αλλάζω επί τέλους για να βρω χρώμα ??

Κι είναι Άνοιξη που να πάρει….

21 Μαρτίου 2010